Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 października 2001 r., I PZ 75/01

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 października 2001 r., I PZ 75/01

Tekst

1 Postanowienie z dnia 17 października 2001 r.

2 I PZ 75/01

3 Obowiązek prawidłowego określenia w kasacji wartości przedmiotu zaskarżenia spoczywa na stronie, którą obciąża wskazanie tej wartości w zaniżonej wysokości, czyniącej kasację niedopuszczalną (art. 3921 § 1 KPC).

4 Przewodniczący SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca), Sędziowie SN:

5 Katarzyna Gonera, Roman Kuczyński.

6 Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 października 2001 r. sprawy z powództwa Anny G.-H. przeciwko Publicznej Szkole Podstawowej [...] w P. o przywrócenie do pracy, na skutek zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 12 lipca 2001 r. [...]

7 o d d a l i ł zażalenie.

Uzasadnienie

8 W zażaleniu powódki Anny G.-H. na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 12 lipca 2001 r., odrzucające kasację od wyroku tego Sądu z dnia 24 kwietnia 2001 r., jej pełnomocnik podniósł zarzuty niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia o dopuszczalności kasacji i naruszenia przepisów postępowania, argumentując, że wskutek jego oczywistej omyłki wskazał zaniżoną wartość przedmiotu zaskarżenia, podczas gdy z deklaracji podatkowych powódki za lata 1999-2000 wynika, że wartość ta obliczona zgodnie z art. 231

9 KPC powinna wynosić 19.407,07 zł. Zdaniem skarżącego wynagrodzenie powódki określone było w aktach sprawy, a zatem omyłkowo podana wartość przedmiotu zaskarżenia nie uzasadniała odrzucenia kasacji jako niedopuszczalnej. Ponadto raz określona wartość przedmiotu sporu (zaskarżenia) nie podlega ponownemu badaniu stosownie do treści art. 26 KPC.

10 2

11 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

12 Zgodnie z art. 393 § 2 KPC kasacja powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla tego pisma procesowego, a ponadto powinna zawierać oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia. Sporządzona przez pełnomocnika powódki kasacja nie zawierała wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, przeto była dotknięta brakiem formalnym, o którego usunięcie zwrócił się Sąd drugiej instancji do pełnomocnika powódki, który w wyznaczonym mu terminie wskazał tę wartość w kwocie 7.194 zł. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy odrzucił kasację jako przedmiotowo niedopuszczalną na podstawie art. 3935

13 KPC, nie sprawdzając prawidłowe-

14 go określenia przez wnoszącego kasację wartości przedmiotu zaskarżenia według reguł zawartych w art. 231

15 KPC. Wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu wartość

16 przedmiotu sporu ani wartość przedmiotu zaskarżenia nie była wcześniej ustalona w rozpoznawanej sprawie, jakkolwiek wynagrodzenie powódki było określone w jej aktach osobowych, na które jednak pełnomocnik nie powołał się w zażaleniu, określając nową wartość przedmiotu zaskarżenia zgodnie z treścią art. 231 KPC na podsta-

17 wie dołączonych do zażalenia deklaracji podatkowych powódki PIT -11 za lata 1999 i 2000. Powstaje zatem kwestia, czy wartość przedmiotu zaskarżenia, która została określona błędnie przez wnoszącego kasację z naruszeniem reguł wyznaczonych treścią art. 231

18 KPC, jest wiążąca przy ocenie dopuszczalności kasacji , a także czy sąd jest zobligowany do wyręczania strony w prawidłowym określeniu wartości przedmiotu sporu (przedmiotu zaskarżenia). W dotychczasowej judykaturze przyjmuje się, że sąd, do którego wniesiono kasację, jest zobowiązany do kontroli dopuszczalności kasacji, w związku z czym może z urzędu sprawdzić podaną wartość przedmiotu zaskarżenia, jednakże czyni to w celu przeciwdziałania dowolności ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia i nadużywania kasacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 1998 r., II UZ 24/98, OSNAPiUS 1999 nr 8, poz. 291). W ocenie składu orzekającego, obowiązek prawidłowego określenia wartości przedmiotu zaskarżenia spoczywa na stronie procesowej, którą obciąża także błędne określenie tej wartości w zaniżonej wysokości, czyniącej kasację przedmiotowo niedopuszczalną według art. 3921

19 § 1 zdania pierwszego KPC. Oznacza to, że sądy

20 pracy nie mają obowiązku wyręczania strony w prawidłowym określeniu w kasacji wartości przedmiotu zaskarżenia, którą powinny weryfikować jedynie w razie powzięcia wątpliwości co do dowolnego jej oznaczenia. W rozpoznawanej sprawie taka po- 3

21 trzeba nie występowała, skoro pełnomocnik skarżącej na wezwanie Sądu drugiej instancji oznaczył wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie czyniącej kasację niedopuszczalną, podając inną wartość przedmiotu zaskarżenia już po upływie terminu do wniesienia kasacji.

22 Ponadto Sąd Najwyższy miał na uwadze, że przepis art. 3933 § 1 KPC wymie-

23 nia konieczne wymagania konstrukcyjne, jakie powinna zawierać skarga kasacyjna wniesiona od wyroku Sądu drugiej instancji wydanego pod dniu 1 lipca 2000 r. Wymagają one wysokiego stopnia profesjonalizmu prawniczego od pełnomocników legitymujących się ustawowo określonym statusem prawnym, uprawnionych do sporządzenia kasacji w rozumieniu art. 3932

24 KPC. Tymczasem wniesiona kasacja nie

25 przedstawia jakichkolwiek okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie (art. 3933 §

26 1 pkt 3 KPC). W szczególności pełnomocnik skarżącej nie wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego lub na potrzebę wykładni przepisów, które budziłyby poważne wątpliwości lub wywoływały rozbieżności w orzecznictwie (art. 393 § 1 pkt 1 i 2 KPC), ani też, że zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo (art. 393 § 2 KPC). W dotychczasowej judykaturze Sądu Najwyższego wielokrotnie wskazywano, że braki konstrukcyjne kasacji odbierają jej cechy tego szczególnego środka odwoławczego, w związku z czym podlega ona odrzuceniu bez wzywania do uzupełnienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 1996 r., II UKN 12/96 OSNAPiUS 1997 nr 10, poz. 173). Na tle nowego brzmienia art. 393 § 1 KPC stanowisko to należy odnieść również do braku wskazania okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji (art. 3933

27 § 1 pkt 3 KPC), co stanowi nie-

28 usuwalną wadę kasacji, uniemożliwiającą merytoryczne rozpoznanie takiej namiastki (pozoru) skargi kasacyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 października 2000 r., II UKN 602/00, dotychczas niepublikowane).

29 Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art. 39319

30 KPC w związku z art. 385 i 397 § 2 KPC.

31 ========================================