Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 października 2026 r., I KZ 36/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 października 2026 r., I KZ 36/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 21 października 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)

4 SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)

5 SSN Eugeniusz Wildowicz

6 w sprawie A.K. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 21 października 2026r.

7 zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 lipca 2026r. (I KO 48/26) o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności na podstawie art. 545§3 k.p.k.

8 postanowił:

9 utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie

Uzasadnienie

10 Zażalenie skazanego nie mogło zostać uwzględnione.

11 W dniu 3 lipca 2026r. postanowieniem w sprawie I KO 48/26 Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania złożonego osobiście przez skazanego, wobec jego oczywistej bezzasadności. Powodem takiego rozstrzygnięcia, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, było to, że wnioskodawca nie przedstawił w swym wniosku żadnych takich okoliczności sprawy, które w rozumieniu art. 540§1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 541 k.p.k. mogłyby stanowić przesłankę do wznowienia postępowania w sprawie. W szczególności nie wskazał prawomocnego wyroku sądu, który potwierdzałby, że w związku ze sprawą dopuszczono się przestępstwa.

12 Na to postanowienie zażalenie wniósł A. K. wskazując, że w jego ocenie postępowanie przed Sądem Apelacyjnym toczyło się w sposób przewlekły, że pokrzywdzona miała powody do tego aby „upozorować” popełnienie przestępstwa, gdy w istocie było to samobójstwo oraz na okoliczność, że w składzie rozpoznającym sprawę, jako sprawozdawca zasiadał sędzia delegowany.

13 Żadna ze wskazanych przez skazanego okoliczności nie może jednak zadecydować o uznaniu skuteczności złożonego zażalenia. Nie sposób bowiem przyjąć, że fakt prowadzenia postępowania w sposób przewlekły mógłby być potraktowany jako wyczerpujący znamiona którejkolwiek z przesłanek do wznowienia postępowania wskazanych w Kodeksie postępowania karnego.

14 Jednocześnie jednak nie ma jakichkolwiek podstaw do tego by zasadnie twierdzić, że taka przewlekłość rzeczywiście zaistniała, skoro zdarzenie będące przedmiotem osądu miało miejsce 19 marca 2011r., wyrok przed Sądem Okręgowym zapadł 7 lutego 2013r., a przed Sądem Apelacyjnym 21 maja 2013r. Brak podstaw też do przyjęcia, że sąd rozpoznający sprawę w postępowaniu apelacyjnym był nienależycie obsadzony, skoro sędzia K.L. uzyskał prawidłową delegację do orzekania w tym sądzie (delegacja Prezesa Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 16 kwietnia 2013r. […] – notatka z dnia 20 października 2026r.).

15 Także wskazanie w zażaleniu na inne przyczyny śmierci pokrzywdzonej niż te, które ustaliły sądy rozpoznające sprawę, nie może spowodować wszczęcia postępowania wznowieniowego, gdyż, pomijając okoliczność, że nie dowodzą one tego, iż w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa (jak wymaga art. 540§1 pkt 1 k.p.k.), to nie są to też okoliczności nowe w sprawie, nieznane sądom rozpoznającym tę sprawę. Stanowiły one już element linii obrony skazanego w toczącym się procesie.

16 W tej sytuacji brak jest podstaw do uwzględnienia zażalenia Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.

17 Przewodniczący: SSN (Tomasz Artymiuk)

18 Sędziowie: SN (Jerzy Grubba) SN (Eugeniusz Wildowicz)