Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 sierpnia 2026 r., I KZ 31/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 sierpnia 2026 r., I KZ 31/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 4 sierpnia 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Anna Dziergawka (przewodniczący, sprawozdawca)

4 SSN Małgorzata Bednarek

5 SSN Ryszard Witkowski

6 w sprawie skazanego T. P., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 4 sierpnia 2026 r., zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2026 r., sygn. akt I KO 36/26, o odmowie przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. akt II AKa 325/16 częściowo zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt III K 122/13, wobec jego oczywistej bezzasadności, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 545 § 3 k.p.k.

7 postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

8 Skazany T. P. w piśmie z dnia 23 marca 2026 roku wniósł o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. akt II AKa 325/16 częściowo zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt III K 122/13.

9 Postanowieniem z dnia 28 maja 2026 r., sygn. akt I KO 36/26 Sąd Najwyższy, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania karnego z uwagi na jego oczywistą bezzasadność.

10 Skazany wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, ponownie odnosząc się do treści przepisu art. 523 § 1a k.p.k., wskazując, że jego zastosowanie spowodowało „bezpodstawne wzruszenie” wydanego wyroku w zakresie orzeczonej kary. Ponadto skarżący wskazał, że Sąd Najwyższy w zaskarżonym postanowieniu nie odniósł się do kwestii wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w celu zbadania zgodności z Konstytucją przepisu art. 523 § 1a k.p.k. W konsekwencji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego.

11 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

12 Zażalenie wniesione przez skazanego jest bezzasadne i to w stopniu oczywistym. Skazany w złożonym zażaleniu nie przedstawił żadnych argumentów, które wskazywałyby, iż zaskarżone postanowienie jest wadliwe.

13 Zgodnie z art. 545 § 2 k.p.k. wniosek o wznowienie postępowania, jeżeli nie pochodzi od prokuratora, powinien być sporządzony i podpisany przez obrońcę albo pełnomocnika. Natomiast § 3 powołanego artykułu stanowi, że sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od osoby wymienionej w § 2 bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność. W wypadku zatem stwierdzenia, że treść wniosku świadczy o jego oczywistej bezzasadności, odmawia się jego przyjęcia z pominięciem procedury uzupełnienia jego braków formalnych. Taki stan rzeczy wystąpił w przedmiotowej sprawie.

14 Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Sąd Najwyższy w sposób prawidłowy odniósł się do argumentacji skazanego, świadczącej o potrzebie wznowienia postępowania, wskazując, że wniosek o wznowienie został oparty na innej okoliczności niż te, które stanowią podstawę do wznowienia postępowania. Skazany zakwestionował bowiem treść przepisu art. 523 § 1a k.p.k., który został w jego sprawie zastosowany, zaś na skutek wniesienia kasacji przez Prokuratora Generalnego opartej na tym przepisie, doszło do uchylenia wcześniejszego, korzystniejszego dla skazanego w zakresie wymierzonej kary, wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 21 kwietnia 2016 r., w sprawie o sygn. akt II AKa 85/16. Należy podzielić stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w zaskarżonym postanowieniu w kwestii obowiązywania przepisu art. 523 § 1a k.p.k., mimo przedstawienia w tym zakresie derogacyjnego projektu prezydenckiego, na który wskazuje skarżący. Tym samym argumentacja skazanego przedstawiona we wniosku o wznowienie oraz w rozpatrywanym zażaleniu w postaci kwestionowania treści przepisu art. 523 § 1a k.p.k., czy też potrzeby wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, nie może wywołać zamierzonego skutku w postaci wznowienia postępowania.

15 Reasumując, na gruncie złożonego przez T. P. wniosku o wznowienie, już prima vista jasny był brak okoliczności wskazujących na zmaterializowanie się którejkolwiek z podstaw wznowieniowych wskazanych w rozdziale 56 k.p.k., co słusznie skutkowało jego uznaniem za oczywiście bezzasadny, a w konsekwencji odmową jego przyjęcia w trybie art. 545 § 3 k.p.k. Stanowiska tego w żadnym stopniu nie podważa argumentacja przedstawiona w zażaleniu skarżącego. W ocenie Sądu Najwyższego w niniejszej sprawie nie zaistniały także żadne podstawy do jego wznowienia z urzędu.

16 Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.