Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2026 r., I KO 119/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2026 r., I KO 119/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 26 października 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Marek Pietruszyński

4 w sprawie H. W. w przedmiocie wznowienia postępowania po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 26 października 2026 r.

5 osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 24 marca 2023 r., sygn. II AKa 439/22, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.

6 postanowił:

7 odmówić przyjęcia wniosku jako oczywiście bezzasadnego.

Uzasadnienie

8 Skazany H.W. wniósł o wznowienie na podstawie art. 540 k.p.k. postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 24 marca 2023 r., sygn. II AKa 439/22, podnosząc, że został skazany w sytuacji braku jakiegokolwiek dowodu jego winy, na podstawie zmanipulowanych zeznań – pomówień chorego psychicznie recydywisty, którego danych personalnych nie wskazał. Podniósł też został skazany z nadużyciem władzy tylko dlatego, że w procesie nie mógł z powodu ubóstwa korzystać z obrońcy z wyboru. W celu sporządzenia wniosku o wznowienie skazany wniósł, z uwzględnieniem jego niedostatku finansowego, o ustanowienie mu obrońcy z urzędu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

9 Wniosek skazanego jest oczywiście bezzasadny.

10 W treści osobistego wniosku o wznowienie skazany, poza powołaniem ogólnej podstawy wznowienia z art. 540 k.p.k., nie przytoczył żadnych okoliczności, które w świetle warunków ustawowych mogłyby stanowić podstawę wznowienia.

11 Zgodnie bowiem z treścią art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k. postępowanie sądowe wznawia się, jeżeli w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia. Jednakże czyn taki musi być ustalony - po myśli art. 541 § 1 k.p.k. - prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z powodu przyczyn wskazanych w art. 17 § 1 pkt 3 -10 k.p.k. ( nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy: a) społeczna szkodliwość czynu jest znikoma, b) ustawa stanowi, że sprawca nie podlega karze, c) oskarżony zmarł, d) nastąpiło przedawnienie karalności, e) postępowanie co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone albo wcześniej wszczęte toczy się, f) sprawca nie podlega orzecznictwu sądów polskich, g) brak skargi uprawnionego oskarżyciela, h) brak zezwolenia na ściganie lub wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej, chyba, że ustawa stanowi inaczej, i) zachodzi inna okoliczność wyłączająca ściganie) lub art. 22 (zawieszenie postępowania), a skazany poza gołosłownym twierdzeniem o zmanipulowaniu dowodu osobowego nie wskazał prawomocnego wyroku skazującego określoną osobę za takie działanie ani też nie podał żadnej ze wskazanych okoliczności wyłączających możliwość prowadzenia postępowania karnego wobec tej osoby.

12 Możliwość wznowienia postępowania zachodzi też zgodnie z treścią art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k. jeżeli po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub dowody wskazujące na to, że skazany nie popełnił czynu albo czyn nie stanowił przestępstwa lub nie podlegał karze. Takich faktów i dowodów skazany również nie wskazał. Twierdzenie o manipulacji czyli złożeniu fałszywych zeznań przez świadka występującego uprzednio w procesie, a więc objętego już postępowaniem jurysdykcyjnym i rozważaniami sądu, nie może być w żadnym razie uznane za pojawienie się nowego faktu czy też dowodu po wydaniu orzeczenia.

13 Co do podnoszonego przez skazanego we wniosku o wznowienie naruszenia w procesie prawa skazanego do obrony przez brak możliwości ustanowienia obrońcy z wyboru, podnieść należało, że prawo to skazany miał zagwarantowane przez fakt ustanowienia obrońcy z urzędu. Sam fakt prowadzenia obrony skazanego przez obrońcę z urzędu nie uzasadnia stwierdzenia, że obrońca ten wykazywał w procesie mniejszą staranności niż obrońca z wyboru. Zresztą skazany nie wskazał na konkretne zaniedbania procesowe swojego reprezentanta prawnego, a nawet gdy to wykazał, takie naruszenia nie może stanowić podstawy wznowienia.

14 W końcu rozważań podnieść również należało, że skazany już wcześniej wystąpił z wnioskiem o wznowienie tego samego postępowania. We wniosku tym oraz w swoich relacjach, poza zastrzeżeniami co do wiarygodności określonych świadków słuchanych w procesie, dążył też do wykazania, że postępowania to prowadzone było z naruszeniem podstawowych zasad procesu karnego. W tamtym postępowaniu został ustanowiony dla skazanego obrońca z urzędu w celu sporządzenia wniosku o wznowienie, który jednak poinformował sąd o braku podstaw do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Wniosek ten wobec braku stosownego uzupełnienia przezskazanego, został uznany za bezskuteczny. Wobec przedstawionych wywodów stwierdzających brak jakichkolwiek podstaw do wznowienia postępowania, bezprzedmiotowe było rozpoznanie wniosku skazanego o ustanowienie dla niego obrońcy z urzędu w celu sporządzenie formalnie poprawnego wniosku o wznowienie.

15 Z tych względów postanowiono jak na wstępie.

16 Marek Pietruszyński