Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2026 r., I KO 110/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2026 r., I KO 110/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 29 października 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Adam Roch

4 w sprawie M.B. skazanego z art. 280 § 2 k.k. i in.

5 po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 29 października 2026 r.

6 wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 8 maja 2014 roku w sprawie o sygn. II AKa 111/14, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z 20 stycznia 2014 roku w sprawie o sygn. III K 56/13

7 na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.

8 postanowił:

9 odmówić przyjęcia wniosku skazanego M.B. o wznowienie postępowania z powodu jego oczywistej bezzasadności.

Uzasadnienie

10 Pismem z 14 września 2026 r. M.B. wniósł o przyznania mu nowego obrońcy z urzędu celem złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 8 maja 2014 roku w sprawie o sygn. II AKa 111/14, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z 20 stycznia 2014 roku w sprawie o sygn. III K 56/13. W treści pisma wnioskujący wskazał, że w toku postępowania jurysdykcyjnego wystąpiły błędy. Sąd Najwyższy zważył co następuje.

11 Pismo skazanego niewątpliwie wskazuje na oczywistą bezzasadność żądania wznowienia postępowania w rozumieniu art. 545 § 3 k.p.k. Powyższy przepis nakłada na sąd obowiązek przeprowadzenia kontroli wniosku o wznowienie postępowania pochodzącego od podmiotu nieprofesjonalnego pod kątem tego czy nie jest on oczywiście bezzasadny. Kontrola ta ma charakter quasi formalny, co oznacza, że w jej toku nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania wniosku, ani też do badania jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw wznowienia, ale do wstępnego przeanalizowania jego treści w celu ustalenia możliwości skutecznego złożenia tego pisma. Wniosek, który jest bezzasadny w stopniu oczywistym, musi spotkać się z odmową przyjęcia bez wzywania do usunięcia braków formalnych. Oczywista bezzasadność wniosku o wznowienie postępowania to taka, która nie wymaga szczególnego badania, jest widoczna „na pierwszy rzut oka”, niewątpliwa, a wniosek obiektywnie nie może doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 25 września 2015 r., II KO 49/15, OSNKW 2016/1/5; z 6 października 2015 r., V KO 56/15).

12 W złożonym przez M.B. wniosku brak jest jakiejkolwiek argumentacji choćby potencjalnie wpisującej się w podstawy wznowienia. W złożonym piśmie przedstawia on jedynie własne subiektywne odczucie o popełnieniu w toku postępowania jurysdykcyjnego błędów, co nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania sądowego. Podkreślić trzeba, że postępowanie wznowieniowe nie stanowi powtórzenia postępowania apelacyjnego i nie jest swego rodzaju „trzecią instancją”, mającą służyć kolejnemu weryfikowaniu poprawności orzeczeń zapadłych w sądach pierwszej i drugiej instancji. Tym bardziej niezasadne na tym etapie jest eksponowanie uchybień w postępowaniu merytorycznym, a to właśnie czyni wnioskodawca. Wszystkie te okoliczności zostały bowiem poddane ocenie w toku właściwego postępowania jurysdykcyjnego. Właściwym polem do wykazania tych uchybień była apelacja, którą zresztą obrońca M.B. wywiódł. Wznowienie postępowania może nastąpić wyłącznie na ściśle określonych przez ustawodawcę podstawach. Takich jednak we wniosku nie wskazano.

13 Sąd Najwyższy nie stwierdził także zaistnienia przesłanek wznowienia z urzędu, o których mowa w art. 542 § 3 k.p.k.

14 W oparciu o powyższe stwierdzić zatem trzeba, że zmaterializowały się przewidziane w art. 545 § 3 k.p.k. podstawy do odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie jako oczywiście bezzasadnego, bez wzywania wnioskodawcy do uzupełnienia jego braków formalnych, takich jak niesporządzenie go przez adwokata i brak opłaty.

15 Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

16 Adam Roch