Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 2010 r., I CZ 99/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 2010 r., I CZ 99/10

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 99/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 1 grudnia 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

5 SSN Irena Gromska-Szuster

6 SSA Jan Kremer

7 w sprawie z powództwa B. J.

8 przeciwko M. P., M. B. i A. B.

9 o zapłatę,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 1 grudnia 2010 r., zażalenia powódki na postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 1 kwietnia 2010 r., sygn. akt I ACa (…), oddala zażalenie.

Uzasadnienie

11 Postanowieniem zawartym w punkcie 2 wyroku z dnia 1 kwietnia 2010 r. Sąd Apelacyjny zasądził od pozwanych na rzecz powódki odpowiednie kwoty z tytułu zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

12 W zażaleniu na to postanowienie powódka wniosła o zmianę tego rozstrzygnięcia przez zwiększenie zasądzonych kwot pieniężnych o stawkę VAT.

13 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

14 Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

15 W uchwale z 25 stycznia 2007 r., III CZP 95/06 (OSNC 2007, nr 12, poz. 179), Sąd Najwyższy jednoznacznie stwierdził, że podatek od towarów i usług (VAT) nie 2

16 wchodzi w skład niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata z wyboru (art. 98 § 3 k.p.c.). W uzasadnieniu uchwały wyjaśniono natomiast powody takiego stanowiska. W zażaleniu skarżąca – reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika – kwestionując powyższe zapatrywanie, ogranicza się do lapidarnego zarzutu, że jest ono niezgodne z konstytucyjnymi zasadami równości i proporcjonalności. Skarżąca nie zadała sobie trudu, ażeby stanowisko to uzasadnić chociażby jednym zdaniem. Jest zatem oczywiste, że zarzut w takiej postaci nie mógł odnieść oczekiwanego rezultatu.

17 W tej sytuacji Sąd Najwyższy oddalił zażalenie jako bezzasadne (art. 385 w zw. z art. 3941

18 § 3, art. 39821

19 i art. 397 § 2 k.p.c.).