Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2007 r., I CZ 97/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2007 r., I CZ 97/07

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 97/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 24 sierpnia 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Zbigniew Strus (przewodniczący, sprawozdawca)

5 SSN Gerard Bieniek

6 SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

7 w sprawie z wniosku J.Ż.

8 przy uczestnictwie Miasta W.

9 o stwierdzenie nabycia spadku,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 sierpnia 2007 r.,

11 zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

12 z dnia 16 lutego 2007 r., sygn. akt [...],

13 oddala zażalenie.

14 2

Uzasadnienie

15 W sprawie o nabycie spadku z wniosku J.Ż. została wniesiona apelacja od postanowienia z 30.X.2006 r. z opłatą w kwocie 50 zł. Sąd Okręgowy odrzucił ją na podstawie art. 1302

16 § 3 k.p.c. gdyż w tym czasie obowiązywała już opłata w kwocie 100 zł, a środek odwoławczy wnosił zawodowy pełnomocnik (adwokat).

17 W zażaleniu na to postanowienie skarżąca zarzuca błędną wykładnię art. 149 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. (dalej: u.k.s.c. 2005) w zakresie wyrażenia „sąd danej instancji”, a ponadto wskazuje, że wnioskodawczyni nie odwołała pełnomocnictwa udzielonego 7 czerwca 2005 r małżonkowi K.Ż., któremu powinno być doręczone postanowienie z uzasadnieniem, tym bardziej, że w dniu doręczenia wnioskodawczyni nie miała innego pełnomocnika.

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

19 Zażalenie jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu.

20 W zakresie wykładni art. 149 u.k.s.c. 2005 skarżąca nie przedstawiła argumentacji usprawiedliwiającej zapatrywanie, że nowa ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nie miała zastosowania w sprawie. Tymczasem Sąd Najwyższy zagadnienie to rozważał wielokrotnie dokonując wykładni art. 149 u.k.s.c. 2005. Przykładowo można wskazać uchwałę z 22.11.2006 r., III CZP 86/06, LEX nr 197667 stwierdzającą, że do apelacji wniesionej od wyroku wydanego po wejściu w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) mają zastosowanie przepisy tej ustawy.

21 Również w uchwale z 24.01.2007 r., III CZP 124/06, OSNC 2007/6/91 wyjaśniono, że zakończenie postępowania w danej instancji - w rozumieniu art. 149 ust. 1 u.k.s.c. 2005 - następuje z chwilą wydania orzeczenia kończącego postępowanie w tej instancji. Skład Sądu Najwyższego rozpoznający zażalenie podziela to stanowisko i – jak wyżej stwierdzono - nie znajduje w zażaleniu podstawy do jego zakwestionowania.

22 Jeśli chodzi o zarzut niewłaściwego doręczenia postanowienia z uzasadnieniem, należy uwzględnić regułę (przedstawioną w wyroku z 16 listopada 2004 r., I PK 36/04, OSNP 2005/12/176), iż doręczenie pisma 3

23 procesowego samej stronie, a nie ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi, jest naruszeniem przepisów postępowania (art. 133 § 3 k.p.c.), którego wpływ na wynik sprawy i znaczenie dla możności obrony przez stronę jej praw, należy oceniać z uwzględnieniem okoliczności konkretnego przypadku.

24 W rozpoznawanej sprawie wniosek o doręczenie sporządziła i wniosła bezpośrednio po ogłoszeniu postanowienia osobiście J.Ż., a 6 listopada 2006 r. przesłała przez pocztę ponowny wniosek, żądając doręczenia jej uzasadnienia na piśmie pod wskazany adres.

25 W takim wypadku zadośćuczynienie wyraźnemu żądaniu strony (uczestnika postępowania) nie powoduje uchybienia art. 133 § 3 k.p.c. Sąd nie może dociekać nieujawnionych motywów takiego żądania strony, a zasadę doręczania pełnomocnikowi winien stosować zawsze, gdy nie została wyrażona odmienna wola strony.

26 Ostatecznym argumentem przy rozpoznawaniu zażalenia pozostaje jednak to, że wniesienia zażalenia podjął się zawodowy pełnomocnik i nie sprostał surowym wymaganiom zawartym w art. 1302

27 § 3 k.p.c.

28 Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941

29 § 2 i 3 k.p.c. oddalił zażalenie.