Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 października 2010 r., I CZ 73/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 października 2010 r., I CZ 73/10

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 73/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 13 października 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

5 SSA Jan Kremer

6 SSN Katarzyna Tyczka-Rote

7 w sprawie z powództwa R. G., Z. G. i J. G.

8 przeciwko Miastu W.

9 o zapłatę,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 października 2010 r.,

11 zażalenia powodów na postanowienie Sądu Apelacyjnego

12 w przedmiocie kosztów procesu zawarte w wyroku z dnia 12 marca 2010 r., I ACa (…), w punkcie 3

13 zmienia zaskarżone postanowienie w ten sposób, że nie obciąża powodów kosztami postępowania apelacyjnego.

Uzasadnienie

14 Postanowieniem zawartym w wyroku z dnia 12 marca 2010 r. Sąd Apelacyjny zasądził od każdego z powodów na rzecz pozwanego miasta W. kwoty po 1 800 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

15 Na rozstrzygnięcie to zażalenie wnieśli powodowie, powołując się na naruszenie art. 102 k.p.c. przez jego niezastosowanie i żądając jego zmiany.

16 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

17 2

18 Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie, albowiem z okoliczności sprawy wynika, że art. 102 k.p.c. powinien w niej znaleźć zastosowanie. Powodowie są ludźmi niezamożnymi, o czym świadczy fakt częściowego zwalniania ich od kosztów postępowania w toku tego postępowania. Zresztą sam Sąd drugiej instancji stwierdził ten fakt w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Ponadto, nie można nie zauważyć, że wniesiona przez powodów apelacja w znacznym zakresie okazała się zasadna, choć jedynie względem jednego z pozwanych – Skarbu Państwa. Apelacja została wniesiona osobiście przez powodów, co sprawia, że nie można czynić im zarzutu z nieznajomości orzecznictwa Sądu Najwyższego w sprawach dotyczących tzw. nieruchomości warszawskich, zwłaszcza że linia orzecznictwa w tego rodzaju sprawach odniesieniu do problemu legitymacji biernej przez długi okres nie była jednolita.

19 Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39816

20 k.p.c. zażalenie uwzględnił.