Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2010 r., I CZ 47/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2010 r., I CZ 47/10

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 47/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 19 maja 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Krzysztof Pietrzykowski

5 SSA Jan Futro

6 w sprawie z powództwa D.(...) Spółki z o.o. w W.

7 przeciwko K. C.

8 o zapłatę,

9 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 maja 2010 r., na skutek zażalenia pozwanej na postanowienie zawarte w punkcie II wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt V Ca (…), zmienia zaskarżone postanowienie w ten sposób, że kwotę 300 (trzysta) zł zastępuje kwotą 450 (czterysta pięćdziesiąt) zł, oraz zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanej kwotę 300 (trzysta) zł z tytułu kosztów postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

10 Postanowieniem zawartym w punkcie II wyroku z dnia 28 stycznia 2010 r. Sąd Okręgowy w W. zasądził od strony powodowej na rzecz pozwanej kwotę 300 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu za II instancję.

11 W zażaleniu na to postanowienie pozwana wniosła o zmianę rozstrzygnięcia i zasądzenie kwoty 450 złotych.

12 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

13 Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.

14 2

15 Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349), stawka minimalna wynagrodzenia za prowadzenie spraw w postępowaniu apelacyjnym przed sądem okręgowym wynosi 75 % stawki minimalnej, jeżeli w pierwszej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny. Ze względu na fakt, że pełnomocnik pozwanej r.pr. Mariola Ropiak występowała wyłącznie w postępowaniu odwoławczym oraz ze względu na stawkę wynagrodzenia związaną z wartością przedmiotu sporu określoną w § 6 pkt 3 wskazanego rozporządzenia, pozwanej przysługiwał zwrot kosztów w wysokości 450 zł. Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 386 § 1 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.).