Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2013 r., I CZ 46/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2013 r., I CZ 46/13

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 46/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 23 maja 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Antoni Górski (przewodniczący)

5 SSN Irena Gromska-Szuster

6 SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)

7 w sprawie z powództwa K. K.

8 przeciwko S. & R. Spółce z o.o. w W.

9 o zapłatę,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 maja 2013 r., zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego

11 z dnia 31 stycznia 2013 r.,

12 uchyla zaskarżone postanowienie i pozostawia

13 rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

14 2

Uzasadnienie

15 Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2013 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację powódki K. K. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 14 grudnia 2011 r. w sprawie przeciwko pozwanej S. & R. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. Sąd wskazał, że powódka nie usunęła braków formalnych apelacji w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, co stanowiło przyczynę odrzucenia apelacji na podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c. Sąd Apelacyjny późniejsze uzupełnienie braków formalnych przez wyznaczonego następczo pełnomocnika z urzędu uznał za bezskuteczne. Sąd Apelacyjny wskazał także, że w jego ocenie niedopuszczalna jest konwalidacja uchybienia w postaci nieprawidłowego wykonania lub niewykonania wezwania do uzupełnienia braków formalnych apelacji, przez działanie pełnomocnika z urzędu, który został wyznaczony już po upływie terminu określonego w doręczonym bezpośrednio stronie wezwaniu sądowym.

16 W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik działający jako substytut pełnomocnika wyznaczonego z urzędu domagając się uchylenia punktu 1 i 3 zaskarżonego postanowienia podniósł szereg zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w tym: art. 168 k.p.c. w zw. z art. 373 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c.; art. 373 w zw. z art. 370 k.p.c. i art. 233 w zw. z art. 373 w zw. z art. 370 k.p.c. W obszernym uzasadnieniu zostały podniesione m.in. niejasności wezwania do uzupełnienia braków formalnych apelacji, spełnienie wymogów apelacji przez pismo złożone przez powódkę noszące tytuł „Apelacja i wniosek", prawidłowość uzupełnienia braku formalnego apelacji przez pełnomocnika, któremu doręczono stosowne wezwanie do uzupełnienia braków formalnych.

17 W odpowiedzi na zażalenie pozwana wniosła o odrzucenie, a ewentualnie o oddalenie zażalenia w całości. W ocenie strony pozwanej pełnomocnictwo substytucyjne udzielone przez adw. P. S. adw. A. G., jako sporządzone dopiero w dniu 28 marca 2013 r., tj. po złożeniu zażalenia nie stanowi wystarczającego umocowania do złożenia zażalenia.

18 3

19 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

20 Zażalenie okazało się zasadne.

21 W pierwszej kolejności należy zauważyć, że nie ma podstaw do odrzucenia zażalenia ze względu na zarzucany przez pozwaną brak umocowania pełnomocnika składającego zażalenie. W ocenie Sądu Najwyższego umocowanie to wynika ze złożonego do akt pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego przez pełnomocnika z urzędu adw. P. S. adw. A.G. W postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym dotyczącym zażalenia na odrzucenie apelacji nie znajdują zastosowania wypowiedzi judykatury określające wymogi stawiane pełnomocnictwu do wniesienia skargi kasacyjnej i udziału w postępowaniu kasacyjnym (por. uchwałę siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07, OSNC 2008/11/122). Postępowanie toczące się przed Sądem Najwyższym na skutek zażalenia wniesionego na podstawie art. 3941 k.p.c.

22 stanowi kontynuację postępowania przed sądami powszechnymi, które nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone. Tym samym udzielone w sprawie pełnomocnictwo substytucyjne z dnia 17 maja 2012 r. stanowi prawidłowe umocowanie pełnomocnika substytucyjnego. Z tej przyczyny wezwanie z dnia 26 marca 2013 r. do usunięcia braku formalnego w postaci zobowiązania do złożenia pełnomocnictwa substytucyjnego upoważniającego adw. G. do zastępowania adw. S. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym było bezprzedmiotowe.

23 Odnosząc się do zarzutów zażalenia, trzeba zwrócić uwagę na występowanie w sprawie szczególnych okoliczności w postaci podnoszonego wielokrotnie przez powódkę faktu jej leczenia psychiatrycznego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że treść wezwania do usunięcia braków formalnych musi być ujęta w sposób dostępny, czytelny oraz zrozumiały, w tym powinna uwzględniać możliwości percepcji osoby niezorientowanej w regulacjach procesowych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2011 r., I CZ 81/11, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2005 r., III UZ 20/04, OSNP 2005/16/258). Sądowi Apelacyjnemu znany był zarówno poziom prawny pism składanych przez skarżącą, jak i okoliczność leczenia psychiatrycznego oraz przyjmowania silnych leków antydepresyjnych przez 4

24 powódkę, co wynika z jej oświadczeń zawartych w pismach procesowych, a w zakresie faktu leczenia zostało potwierdzone w zaświadczeniu lekarskim złożonym do akt sprawy.

25 Wezwanie do usunięcia braków formalnych, powinno dotyczyć tylko takich braków, które faktycznie uniemożliwiają nadanie sprawie biegu (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2012 r., I Acz 144/12). Wystosowane przez Sąd Okręgowy wezwanie z dnia 20 lutego 2012 r. jest mało czytelne pod względem językowym. Ponadto zbędnie i myląco odnosi się m.in. do obowiązku wskazania nowych faktów lub dowodów, co nie stanowi elementu konstrukcyjnego apelacji. Dodatkowo mogło wprowadzić osobę niebędącą prawnikiem w błąd poprzez zbędne podanie numeru konta bankowego, szczególne pogrubienie czcionki w tym zakresie oraz nakazanie umieszczenia numeru sygnatury sprawy w tytule przelewu, podczas gdy w poprzedzającej treści wezwania brak wezwania do usunięcia braków fiskalnych.

26 W judykaturze panuje zgodny pogląd, że nieprecyzyjne wezwanie do usunięcia braków środka zaskarżenia nie może powodować jego odrzucenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2011 r., I CZ 81/11, niepubl., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2008 r., III CSK 235/07, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2005 r., III UZ 20/00, publ. w OSNP 2005/16/258, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2006 r., II CZ 131/05, niepubl.).

27 Ponowne wystosowanie wezwania do usunięcia braków apelacji o niemal identycznej (nieprawidłowej) treści jak poprzednie i skierowanie tego wezwania do wyznaczonego w międzyczasie z urzędu pełnomocnika powódki, niweluje skutki pierwszego wadliwego wezwania, zatem bieg terminu do usunięcia braków apelacji w rozpoznawanej sprawie należy liczyć od daty doręczenia wezwania pełnomocnikowi powódki (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 1998 r., III CKN 871/98, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 2011 r., II UZ 44/10, niepubl.).

28 Powtórne wysłanie wezwania przez Sąd Okręgowy, w kontekście złożonego w terminie do usunięcia braków apelacji pisma powódki z dnia 13 marca 2012 r., 5

29 może być uznane za przedłużenie sądowego terminu do usunięcia braków formalnych apelacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 1998 r., I CKN 718/97, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2002 r., lI CZ 47/02, niepubl.).

30 Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3

31 k.p.c. w zw. z art. 39815

32 § 1 k.p.c. oraz art. 39821

33 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1

34 k.p.c. i art. 108 § 2 k.p.c. orzekł, jak w sentencji postanowienia.