Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2012 r., I CZ 40/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2012 r., I CZ 40/12

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 40/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 17 maja 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Antoni Górski (przewodniczący)

5 SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca)

6 SSN Hubert Wrzeszcz

7 w sprawie z wniosku D. B. i S. B.

8 przy uczestnictwie R. K.

9 o rozgraniczenie,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

11 w Izbie Cywilnej w dniu 17 maja 2012 r.,

12 zażalenia wnioskodawczyni D. B.

13 na postanowienie Sądu Okręgowego

14 z dnia 29 grudnia 2011 r.,

15 oddala zażalenie.

16 2

Uzasadnienie

17 Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 29 grudnia 2011 r. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawców D. B. i S. B. od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 7 czerwca 2011 r. Podkreślił, że skarga ogranicza się do wskazania jej podstawy, ale bez uzasadnienia, które dotyczy jedynie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania.

18 Wnioskodawczyni D. B. wniosła zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 29 grudnia 2011 r., zarzucając naruszenie art. 3986 § 1 i 2 oraz

19 art. 3984

20 § 1 pkt 2 k.p.c.

21 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

22 Zażalenie z uzasadnieniem jest około trzykrotnie dłuższe od bardzo lakonicznej skargi kasacyjnej z uzasadnieniem. Wnioskodawczyni twierdzi, że uzasadnienie podstawy kasacyjnej zostało połączone z uzasadnieniem wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia art. 153 k.c. oraz art. 5, 4 i 3 k.w.h. Jako okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano oczywistą zasadność skargi oraz dokonanie wykładni przepisów prawnych budzących wątpliwości. W uzasadnieniu podkreślono natomiast jedynie, że prawidłowe zastosowanie art. 153 k.c. i art. 4 k.w.h. pozwoli uniknąć szkody, jaką mieliby ponieść skarżący, a jednocześnie wymaga wykładni obowiązujących przepisów prawnych. Podniesiono ponadto, że rozbieżność orzecznictwa sądowego wskazuje, iż w tej sprawie występuje istotne zagadnienie prawne. Nie tylko więc nie uzasadniono podstaw kasacyjnych, ale ponadto nie wyjaśniono, na czym polega rozbieżność orzecznictwa, nie sformułowano żadnego zagadnienia prawnego ani nie wyjaśniono, dlaczego skarga jest oczywiście uzasadniona. W istocie więc skarga kasacyjna nie zawiera nie tylko uzasadnienia podstaw kasacyjnych, ale również uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania.

23 Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji (art. 39814 w związku z art. 3941

24 § 3 k.p.c.).