Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2006 r., I CZ 25/06

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2006 r., I CZ 25/06

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 25/06

POSTANOWIENIE

2 Dnia 30 maja 2006 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

5 SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

6 SSN Gerard Bieniek

7 w sprawie z wniosku A. K.

8 przy uczestnictwie L. K. i in. , o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,

9 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 maja 2006 r., zażalenia uczestnika postępowania L. K.

10 na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

11 z dnia 16 grudnia 2005 r.,

12 odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

13 2

14 Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2005 r. Sąd Okręgowy w W. odrzucił apelację uczestnika postępowania L. K. od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 20 sierpnia 2002 r.

15 W zażaleniu z dnia 6 stycznia 2006 r. skarżący zarzucił naruszenie art. 369 k.p.c., art. 5 k.c. oraz art. 77 § 2 i art. 78 Konstytucji, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zażalenie sporządzone przez adwokata skierowane zostało do Sądu Apelacyjnego. W dniu 28 lutego 2006 r. pełnomocnikowi skarżącego doręczono wezwanie do usunięcia braków formalnych zażalenia, m.in. przez prawidłowe oznaczenie sądu, do którego jest skierowane. W dniu 2 marca 2006 r. skarżący wniósł do Sądu Okręgowego w W. zażalenie adresowane do Sądu Najwyższego.

16 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

17 Zażalenie jest niedopuszczalne.

18 Zgodnie z art. 3941

19 § 2 k.p.c., w sprawach, w których przysługuje skarga

20 kasacyjna, zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkami określonymi w tym przepisie. Nie ulega zatem wątpliwości, że sądem właściwym do rozpoznania zażalenia na zaskarżonego postanowienie Sądu Okręgowego w W. o odrzuceniu apelacji jest Sąd Najwyższy.

21 Z ustalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że zażalenie wniesione do niewłaściwego sądu jest niedopuszczalnym środkiem zaskarżenia i podlega odrzuceniu (por. postanowienia z 17.7.2002 r., V CZ 66/02, niepubl.; z 3.3.2005 r., II CZ 2/05, niepubl.; z 6.11.2003 r., II CZ 98/03, niepubl.). Oceny tej nie zmienia okoliczność, że Sąd Okręgowy wezwał skarżącego do prawidłowego oznaczenia sądu, do którego zażalenie jest skierowane, a skarżący uczynił zadość temu wezwaniu. Analizowane uchybienie nie jest bowiem brakiem formalnym i nie podlega usunięciu na podstawie art. 130 k.p.c.

22 Z powyższych względów, na podstawie art. 370 w zw. z art. 373, art. 39821 i art. 3941

23 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.