Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 15/06

POSTANOWIENIE

2 Dnia 27 kwietnia 2006 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Tadeusz Żyznowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Zbigniew Kwaśniewski

5 SSN Krzysztof Pietrzykowski

6 w sprawie z powództwa "D." Spółki z o.o. w W.

7 przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "O." w W.

8 o zapłatę,

9 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 kwietnia 2006 r.,

10 zażalenia strony powodowej

11 na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

12 z dnia 2 lutego 2006 r.,

13 oddala zażalenie.

14 2

Uzasadnienie

15 Sąd Apelacyjny – zaskarżonym postanowieniem – odrzucił skargę kasacyjną powodowej Spółki D. motywując, iż skarga ta nie spełnia wymagania przewidzianego w art. 3984

16 § 1 pkt 3 k.p.c.

17 W złożonym zażaleniu strona powodowa wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i dowodziła, że w treści skargi kasacyjnej wykazała istnienie przesłanki przewidzianej w art. 3989

18 § 1 pkt 4 k.p.c.

19 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

20 Stosownie do powołanego w zażaleniu art. 3989

21 § 1 pkt 4 k.p.c. skarga

22 kasacyjna spełnia wymaganie przewidziane w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. jeżeli

23 zawiera argumentację pozwalającą na przyjęcie, że jest ona oczywiście uzasadniona. Skoro ustawodawca posłużył się wymaganiem oczywistości co do zasadności skargi kasacyjnej, to uzasadnione jest odwołanie się do przepisów w których cecha oczywistości jest rozstrzygająca, np. art. 395 § 2, 505 § 3 k.p.c. i art. 109 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Omawiana okoliczność traktowana jest jako niewątpliwa, pewna, z góry widoczna dla każdego prawnika bez potrzeby pogłębionej analizy.

24 Oceniając z pozycji oczywistości treść odrzuconej skargi kasacyjnej należy wskazać, że wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki w skardze tej nie zostały przytoczone i wykazane okoliczności pozwalające na uznanie skargi za oczywiście uzasadnioną. Nakaz wynikający z art. 3984

25 § 1 pkt 3 k.p.c. w zw. z art. 3989

26 § 1 pkt

27 4 k.p.c. dowodzi konieczność rozróżnienia wymagania w postaci przytoczenia i uzasadnienia podstaw skargi kasacyjnej (art. 3983

28 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.) od

29 spełnienia przesłanki wskazanej w art. 3989

30 § 1 pkt 4 k.p.c. przez wykazanie, iż

31 wadliwość wynikająca z wykładni przepisów prawa lub ich zastosowania ma cechy oczywistości. Oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia prawa materialnego (art. 3983

32 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga określenia postaci naruszenia materialnego, a swoistość podstawy przewidzianej w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.

33 wyraża się w tym, że poza naruszeniem prawa procesowego skarżący wykazuje wpływ tego uchybienia na wynik sprawy. Nawet zatem prawidłowe sprecyzowanie 3

34 i wypełnienie podstaw skargi kasacyjnej, czego nie ocenia Sąd Najwyższy w tej fazie postępowania, nie przesądza o jej przyjęciu do rozpoznania (art. 3989 § 1

35 k.p.c.). Nie wystarczą zatem przytoczone przez skarżącego wadliwości, popełnione – jego zdaniem – w toku postępowania przed Sądem drugiej instancji oraz ferowania zaskarżonego orzeczenia. W świetle powołanych przepisów niezbędnym jest zamieszczenie elementu spełniającego wymagania przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 – 4 k.p.c. Skoro uzasadnienie wniosku skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 3984

36 § 1 pkt 3 k.p.c., nie zawiera żadnego z tych elementów a powtarzanie słów ustawy, iż skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona nie może być potraktowane jako wykazujące cechę oczywistości, o którym stanowi powołany w skardze kasacyjnej art. 3989

37 § 1 pkt 4 k.p.c. i dlatego zażalenie jako bezzasadne podlega oddaleniu (art. 39814

38 w zw. z art. 3941

39 § 3 k.p.c.).

40 db