Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2008 r., I CZ 106/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2008 r., I CZ 106/08

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 106/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 17 grudnia 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Gerard Bieniek (przewodniczący, sprawozdawca)

5 SSN Irena Gromska-Szuster

6 SSN Henryk Pietrzkowski

7 w sprawie z wniosku A. A., W. B. i T. B.

8 przy uczestnictwie J. K., M. K., M. D., o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,

9 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 grudnia 2008 r., zażalenia wnioskodawczyni A. A. na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 2 czerwca 2008 r., sygn. akt IV Ca (…),

10 uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

11 Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 2.06.2008 r. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawczyni A. A. wniesioną od postanowienia tego Sądu z dnia 8.02.2008 r. albowiem z jednej strony nie zawiera wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wraz z uzasadnieniem, z drugiej zaś skarga zawiera wyłącznie zarzuty, które są polemiką z ustalonymi faktami i ich oceną, co w świetle art. 3983

12 § 3 k.p.c. jest niedopuszczalne.

13 Wnioskodawczyni wniosła zażalenie na to postanowienie domagając się jego uchylenia.

14 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

15 Treść skargi kasacyjnej wnioskodawczyni A. A. nie pozostawia żadnych wątpliwości, że zawarto w niej wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, natomiast brak jest uzasadnienia tego wniosku nawiązującego do okoliczności 2

16 wymienionych w art. 3989

17 § 1 k.p.c. Ten brak uzasadniał – w świetle art. 3986

18 § 2 k.p.c.

19 – jej odrzucenie, bez wzywania o uzupełnienie braku. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 1.07.2008 r. SK 40/07 (Dz. U. Nr 120, poz. 779) uznał jednak, że art. 3986 § 2 i 3

20 k.p.c. w związku z art. 3984

21 § 1 pkt 3 k.p.c. w zakresie, w jakim powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej bez wzywania do usunięcia braku w odniesieniu do wymagania sformułowania wniosku o przyjęcie skargi wraz z uzasadnieniem, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 i 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji RP. Wprawdzie orzeczenie to Trybunał podjął po wydaniu przez Sąd Okręgowy skarżonego postanowienia, wszakże te same racje konstytucyjne przemawiają za tym, aby także w odniesieniu do skarg kasacyjnych wniesionych przed opublikowaniem orzeczenia Trybunału, stosować te same reguły wykładni art. 3986

22 § 2 k.p.c.

23 Nie jest natomiast uzasadnione stanowisko Sądu Okręgowego jakoby przedmiotowa skarga kasacyjna zawierała wyłącznie zarzuty dotyczące ustalenia faktów i oceny dowodów W skardze zarzuca się przecież naruszenie art. 172 k.c. przez niewłaściwe zastosowanie, co mieści się w podstawie określonej w art. 3983 § 1 pkt 1

24 k.p.c. oraz naruszenie art. 328 § 2 k.p.c., co mieści się w podstawie z art. 3983 § 1 pkt 2

25 k.p.c. Tym samym nie są to wyłącznie zarzuty, o których stanowi art. 3983 § 3 k.p.c.

26 Z tych względów, na podstawie art. 3941

27 § 3 k.p.c. w związku z art. 39815

28 k.p.c.,

29 orzeczono jak w sentencji.