Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2016 r., I CZ 10/16

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2016 r., I CZ 10/16

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 10/16

POSTANOWIENIE

2 Dnia 4 marca 2016 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Marta Romańska (przewodniczący)

5 SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

6 SSN Barbara Myszka

7 w sprawie z powództwa G. G.

8 przeciwko M. I.

9 o zapłatę,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

11 w Izbie Cywilnej w dniu 4 marca 2016 r.,

12 zażalenia powódki na wyrok Sądu Okręgowego w R.

13 z dnia 15 września 2015 r.,

14 uchyla zaskarżony wyrok.

15 2

Uzasadnienie

16 Wyrokiem z dnia 15 września 2015 r. Sąd Okręgowy w R. uchylił wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 7 sierpnia 2014 r., w sprawie z powództwa G. G. przeciwko M. I., o zapłatę.

17 Orzeczenie zaskarżyła powódka zarzucając naruszenie m. in. art. 386 § 4 k.p.c. Powódka wniosła o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego, ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

19 Zgodnie z art. 386 § 4 k.p.c., poza wypadkami określonymi w § 2 i 3, sąd drugiej instancji może uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania tylko w razie nierozpoznania przez sąd pierwszej instancji istoty sprawy albo gdy wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. Treść omawianych przepisów wskazuje, że możliwość uchylenia wyroku przez sąd drugiej instancji została ograniczona wyłącznie do sytuacji wyczerpująco w tych przepisach wymienionych. Oznacza to, że nie ma podstawy do dokonywania wykładni rozszerzającej przesłanki „nierozpoznania istoty sprawy” (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2012 r., II CZ 141/12, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2013r., II CZ 193/12, niepubl.).

20 Orzecznictwo Sądu Najwyższego jednolicie przyjmuje, że nierozpoznanie istoty sprawy w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c. występuje wtedy, gdy sąd pierwszej instancji zaniechał zbadania materialnej podstawy żądania pozwu lub zarzutów merytorycznych przeciwstawionych zgłoszonemu roszczeniu. W rozważanej sprawie taka sytuacja nie występuje. Trzeba podkreślić, że Sąd Okręgowy nie wykluczył skuteczności podniesionego przez pozwanego zarzutu zasiedzenia służebności gruntowej przejazdu i przechodu. Podniósł jedynie, że Sąd Rejonowy nie wyjaśnił jaka jest szerokość pasa gruntu, po którym jest realizowana służebność. Z uwagi na treść art. 386 § 4 in fine k.p.c. takie braki nie mogą stanowić przyczyny uchylenia i mogły zostać samodzielnie uzupełnione przez Sąd Okręgowy. 3

21 Trzeba też podkreślić, że obecny model postępowania cywilnego zakłada, że druga instancja stanowi instancję merytoryczną, w ramach której rozpoznanie sprawy powinno nastąpić ex novo i zakończyć się wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia kończącego spór pomiędzy stronami.

22 Z tych względów Sąd Najwyższy postanowił jak wyżej.

23 eb