Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2010 r., I CSK 320/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2010 r., I CSK 320/10

Tekst

1 Sygn. akt I CSK 320/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 18 listopada 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Iwona Koper

5 w sprawie z powództwa C. P.

6 przeciwko Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w W.

7 o zapłatę,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 listopada 2010 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda

9 od wyroku Sądu Apelacyjnego

10 z dnia 11 grudnia 2009 r.

11 odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

12 zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej, kwotę 3.600 zł (trzy tysiące sześćset) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego;

13 przyznaje radcy prawnemu M. S. od Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w W. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej

14 udzielonej powodowi w postępowaniu kasacyjnym kwotę 3.600 zł (trzy tysiące sześćset) wraz z 22 % podatku od towarów i usług.

15 2

Uzasadnienie

16 Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda C. P. od wyroku Sądu Okręgowego w W. oddalającego powództwo o zasądzenie od pozwanej Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w W. kwoty 2.315.960 zł. W skardze kasacyjnej powód zarzucił naruszenie art. 72 § 2 k.c. i art. 227 k.p.c.

17 Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparty został na przesłankach wskazanych z art. 3989

18 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Skarżący wskazał, że

19 w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne polegające na rozstrzygnięciu kwestii dotyczącej trybu zawarcia umowy, względnie faktu zmiany trybu zawarcia umowy z trybu przetargowego na tryb negocjacyjny w przypadku składania wniosków o dofinansowanie na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o narodowym Planie Rozwoju oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 16 kwietnia 2004 r. w sprawie udzielania przez PARP pomocy finansowej w ramach SPORZL w latach 2004 – 2006, oraz na rozstrzygnięciu jaki jest wówczas zakres stosowania przepisów prawa cywilnego w stosunku do wcześniej wskazanych przepisów prawa administracyjnego.

20 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

21 Analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie wniesionej skargi do rozpoznania prowadzi do wniosku, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przytoczonych w nim przesłanek.

22 Utrwalony w orzecznictwie jest pogląd, że sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989

23 § 1 pkt 1 k.p.c. nie może być

24 dokonane w sposób ogólny, a zwłaszcza przez ograniczenie się do samego postawienia pytania, bez wyjaśnienia – jak czyni to skarżący – na czym polega istota powstających na jego tle wątpliwości i przetoczenia uzasadniającej je argumentacji jurydycznej (tak m. in. postanowienia SN z dnia 25 lutego 2008r., I UK 332/07 nie publ. i z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08 nie publ.).

25 3

26 Skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3989

27 § 1 pkt 4), jeżeli bez

28 wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia, lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia albo też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę. Argumentacja uzasadnienia wniosku o przyjęcie wniesionej skargi do rozpoznania ze względu na tę przesłankę, na tle jej podstaw oraz motywów zaskarżonego wyroku nie daje podstaw do takiej oceny. W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu.

29 Z tych względów, na podstawie art. 3989

30 § 2 k.p.c., a w zakresie kosztów

31 postępowania na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99 k.p.c., art. 391 § 1 i art. 39821

32 k.p.c. oraz § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.

33 md

34 4