Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 października 2026 r., I CSK 2419/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 października 2026 r., I CSK 2419/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 13 października 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

3 SSN Krzysztof Wesołowski

4 na posiedzeniu niejawnym 13 października 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa Z. U. przeciwko

5 U. spółce akcyjnej w P. z udziałem interwenienta ubocznego Towarzystwa Ubezpieczeń Wzajemnych "[…]" w L. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej Z. U. od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 22 grudnia 2025 r., V ACa 2587/25,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

8 W związku ze skargą kasacyjną powoda Z. U. od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 22 grudnia 2025 r.

9 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

10 Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie.

11 Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłance uregulowanej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została spełniona.

12 Powołanie się przez autora skargi kasacyjnej na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej zobowiązuje go do przedstawienia wywodu prawnego zmierzającego do wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, co daje podstawy do uznania skargi za oczywiście uzasadnioną, tj. podlegającą uwzględnieniu (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 11 grudnia 2009 r., II PK 223/0; z 3 lutego 2010 r., II PK 304/09; z 7 maja 2010 r., V CSK 459/09). Oczywista zasadność skargi kasacyjnej zachodzi bowiem wówczas, gdy z samej jej treści wynika w sposób jednoznaczny, że wskazane w skardze podstawy zasługują na uwzględnienie. Oznacza to, że z argumentów przedstawionych we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, bez konieczności dokonywania pogłębionej analizy prawnej lub czynności procesowych sądu, wynika jaskrawa sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny albo z podstawowymi zasadami orzekania obowiązującymi w demokratycznym państwie prawa. O ile bowiem do uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawy są usprawiedliwione, o tyle do przyjęcia skargi do rozpoznania niezbędna jest jej oczywista zasadność w wyżej przedstawionym rozumieniu. W świetle motywów zaskarżonego wyroku nie można przyjąć, że nastąpiły uchybienia o charakterze elementarnym.

13 Skarżący wskazał, że uchybienie przesądzające o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wynika z faktu, iż wbrew ciążącemu na Sądzie Odwoławczym obowiązkowi z art. 378 § 1 k.p.c., nie rozpoznał on sprawy na nowo, w granicach wytyczonych przez apelację. W ocenie skarżącego „Sąd nie pochylił się dość wnikliwie nad podniesionymi w apelacji zarzutami naruszenia prawa procesowego.” Argumentacja dotycząca naruszenia art. 378 § 1 k.p.c. stanowi w istocie polemikę z oceną dowodów i ustaleniami faktycznymi Sądu Apelacyjnego, niedopuszczalną w postępowaniu kasacyjnym (art. 398³ § 3 k.p.c.). Niezadowolenie strony skarżącej z rozstrzygnięcia sprawy również nie przesądza o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Kwestią sporną w niniejszym postępowaniu było, czy działania lub zaniechania szpitala uzdrowiskowego miały bezpośredni wpływ na chorobę powoda. Jak wskazały Sądy obu instancji, z opinii biegłego przeprowadzonej w sprawie w sposób jednoznaczny wynikało, że zabiegi wykonywane u powoda podczas pobytu w szpitalu uzdrowiskowym nie były w jego stanie zdrowia szkodliwe i nie zagrażały jego życiu i zdrowiu. Wobec tego powództwo musiało zostać oddalone.

14 Uznać zatem należy, że wskazane we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej przyczyny nie uzasadniały jej przyjęcia do rozpoznania.

15 Wobec powyższego, na podstawie art. 398⁹ § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.

16 M.L.