Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 sierpnia 2026 r., I CSK 1956/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 sierpnia 2026 r., I CSK 1956/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 27 sierpnia 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

3 SSN Marcin Łochowski

4 na posiedzeniu niejawnym 27 sierpnia 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa S.B. przeciwko Bank spółce akcyjnej w W. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W. od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z 10 marca 2026 r., II Ca 2298/25,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od Bank spółki akcyjnej w W. na rzecz S.B. 2700 złotych kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia Bank spółce akcyjnej w W. do dnia zapłaty.

Uzasadnienie

7 Pozwany Bank S.A. w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z 10 marca 2026 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na występujące w sprawie istotne zagadnienia prawne:

8 1) Czy w sytuacji, w której w umowie kredytu powiązanego z walutą obcą, postanowienia dotyczące zastosowania przeliczeń walutowych (stosowania kursów wymiany i bankowej tabeli kursów walut) mają charakter fakultatywny, a umowa przewiduje jako zasadę spłatę kredytu bezpośrednio w walucie kredytu (CHF) oraz daje kredytobiorcy możliwość wypłaty kredytu bezpośrednio w walucie kredytu, to czy umowę tego rodzaju kwalifikować można jako umowę kredytu walutowego? 2) Czy w świetle art. 385 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich fakt, że umowa pożyczki albo kredytu powiązanego z walutą obcą jest już całkowicie wykonana i wygasła – w związku z czym konsument nie jest już związany postanowieniem niedozwolonym – ma wpływ, a jeśli tak, to jaki, na możliwość powoływania się przez konsumenta na trwałą bezskuteczność (nieważność) umowy z uwagi na zawarcie w niej postanowień niedozwolonych, a także na możliwość dochodzenia w takiej sytuacji roszczeń restytucyjnych wywodzonych z trwałej bezskuteczności (nieważności) umowy z powołaniem na tzw. teorię dwóch kondykcji – skoro celem przepisów o postanowieniach niedozwolonych jest przywrócenie zachwianej równowagi kontraktowej, a umowa między stronami już nie obowiązuje?

9 W odpowiedzi na skargę powódka wniosła o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

10 Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. jest natomiast zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu. Sformułowane przez skarżącego zagadnienia prawne nie czynią zadość tym wymaganiom, gdyż nie są to zagadnienia nowe. Wprost przeciwnie, w dotychczasowym bogatym orzecznictwie Sąd Najwyższy odnosił się do tych zagadnień wielokrotnie i wyczerpująco. Swoistym zwieńczeniem orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego problematyki kredytów denominowanych i indeksowanych jest uchwała składu całej Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22 (OSNC 2024, nr 12, poz. 118), do której treści oraz uzasadnienia, w tym również powołanego w nim orzecznictwa, należy odesłać. Ponadto w aktualnym orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości, że spełnienie świadczeń w całości w wykonaniu nieważnej (niewiążącej) umowy nie stoi na przeszkodzie stwierdzenia jej upadku i skutecznego żądania zwrotu spełnionych na jej podstawie świadczeń. Takie rozwiązanie zapobiega również pośredniemu sankcjonowaniu nieważnych (niewiążących) czynności prawnych przez uznanie skuteczności prawnej ich wykonania (zob. np. wyroki SN z 19 grudnia 2024 r., II CSKP 722/24, i z 15 stycznia 2026 r., II CSKP 881/25).

11 Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej pozwanego do rozpoznania, w szczególności nieważności postępowania (art. 398⁹ § 1 pkt 3 k.p.c.). Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 1 k.p.c.

12 odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a stosownie do art. 98 § 1, 1¹ i 3 w zw. z art. 99 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych obciążył skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.