Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 2026 r., I CSK 1448/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 2026 r., I CSK 1448/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 25 sierpnia 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

3 SSN Ewa Stefańska

4 na posiedzeniu niejawnym 25 sierpnia 2026 r. w Warszawie w sprawie z wniosku R.F. z udziałem L.C. o rozgraniczenie nieruchomości, na skutek skargi kasacyjnej L.C. od postanowienia Sądu Okręgowego w Zamościu z 29 maja 2025 r., I Ca 144/25,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od uczestniczki L.C. na rzecz wnioskodawcy R.F.

7 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia następnego po upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanej odpisu postanowienia do dnia zapłaty.

Uzasadnienie

8 Uczestniczka postępowania L.C. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Zamościu, I Ca 144/25, zaskarżając je w całości.

9 Wnioskodawczyni wniosła o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

10 Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

11 Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów SN z 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).

12 Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca oparła na przesłance uregulowanej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została jednak spełniona.

13 Przewidziana w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. oczywista zasadność skargi kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi. W wypadku, gdy strona skarżąca twierdzi, że jej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentacje prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie. Powinna w związku z tym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia prawa materialnego i procesowego, polegającą na jego oczywistości prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. postanowienia SN: z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75, z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, z 29 kwietnia 2015 r., II CSK 589/14). Przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 8 października 2015 r., IV CSK 189/15 i przywołane tam orzecznictwo).

14 Oczywistą zasadność skargi kasacyjnej skarżąca opiera na naruszeniu wskazanych przepisów prawa procesowego i prawa materialnego.

15 Argumentacja skarżącej nie uzasadnia przyjęcia, że w sprawie doszło do tak oczywistego naruszenia prawa, którego dostrzeżenie nie wymagałoby pogłębionej analizy akt sprawy. W istocie uzasadnienie skargi kasacyjnej koncentruje się na polemice z oceną materiału dowodowego dokonaną przez sądy obu instancji, w szczególności z oceną opinii biegłych oraz ustaleniami dotyczącymi przebiegu granicy. Skarżąca zmierza do wykazania, że sądy powinny były przyjąć odmienne ustalenia faktyczne oraz dopuścić dowód z opinii kolejnego biegłego. Tego rodzaju zarzuty odnoszą się jednak do sfery ustaleń faktycznych i oceny dowodów, która pozostaje poza zakresem kontroli kasacyjnej (art. 398³ §3 k.p.c.) i nie mogą świadczyć o oczywistej zasadności skargi.

16 Nie wykazano również, aby odmowa przeprowadzenia dowodu z opinii kolejnego biegłego stanowiła oczywiste naruszenie przepisów postępowania. Ocena potrzeby dopuszczenia dalszej opinii należy do sądu i pozostaje uzależniona od oceny kompletności oraz przydatności zgromadzonego materiału dowodowego. Samo niezadowolenie strony z dokonanej oceny dowodów nie uzasadnia przyjęcia, że doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa procesowego.

17 Z tych względów, na podstawie art. 398⁹ § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

18 O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. w zw. z art. 398²¹ w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., przy uwzględnieniu § 5 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.