Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2009 r., I CNP 6/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2009 r., I CNP 6/09

Tekst

1 Sygn. akt I CNP 6/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 25 lutego 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Tadeusz Wiśniewski

5 w sprawie ze skargi T.K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 20 czerwca 2007 r., sygn. akt [...], wydanego w sprawie z wniosku T.K.

6 przy uczestnictwie A.K. i R. K.

7 o stwierdzenie nabycia spadku,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lutego 2009 r., odrzuca skargę.

Uzasadnienie

9 2

10 Postanowieniem z 20 czerwca 2007 r. Sąd Rejonowy w W., na skutek wniosku T.K. stwierdził, że spadek po zmarłym dnia 22 października 2004 r. w W. G.K. nabyli na podstawie ustawy wprost: żona T.K., córka A.K. i syn R.K. częściach równych, tj. po 1/3 części spadku każde z nich.

11 We wniesionej na podstawie art. 4241

12 k.p.c. skardze o stwierdzenie

13 niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnioskodawczyni zażądała stwierdzenia niezgodności z prawem wskazanego postanowienia, zarzucając m.in. naruszenie art. 941 i 949 k.c.

14 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

15 Skarga podlega odrzuceniu.

16 Zgodnie z art. 4241

17 § 2 k.p.c., w sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi od orzeczenia sądu pierwszej lub drugiej instancji uzależniona jest od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia wyjątkowego wypadku oraz występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 113).

18 Skarżąca nie wykazała, ani nawet nie powołała się na zaistnienie którejkolwiek z przesłanek, przewidzianych przez ten przepis.

19 W myśl art. 4248

20 § 2 in fine k.p.c. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli nie zachodzi wyjątek, o którym mowa w art. 4241

21 § 2 k.p.c. Wypełniając dyspozycję

22 tego przepisu, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.