Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2016 r., I CNP 25/15

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2016 r., I CNP 25/15

Tekst

1 Sygn. akt I CNP 25/15

POSTANOWIENIE

2 Dnia 21 stycznia 2016 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Dariusz Zawistowski

5 ze skargi E. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w W.

6 z dnia 19 września 2012 r., wydanego w sprawie

7 z wniosku Syndyka masy upadłości W. S.A. w W.

8 przy uczestnictwie E. B.

9 o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 stycznia 2016 r., odrzuca skargę.

10 2

Uzasadnienie

11 Skarga E. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 19 września 2012 r. została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego i naruszenia przepisów postępowania. Zdaniem skarżącej zaskarżone postanowienie jest niezgodne z art. 373 ust. 1-3 i art. 374 § 2 p.u.n. oraz art. 233 § 2 w zw. z art. 227 k.p.c.

12 Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia z punktu widzenia jej wymogów powinna odpowiadać ogólnym wymogom pisma procesowego oraz szczególnym wymogom przewidzianym dla tego środka prawnego w art. 4245

13 § 1 k.p.c.

14 Art. 4245

15 § 1 k.p.c. określa wymogi skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia o charakterze konstrukcyjnym, niezbędne do uznania wniesionego środka za skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w rozumieniu art. 4242

16 § 1 k.p.c. Niespełnienie przez

17 skargę któregokolwiek z wymogów określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. skutkuje jej

18 odrzuceniem przez Sąd Najwyższy (art. 4248

19 § 1 k.p.c.). Należy do nich między

20 innymi wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne oraz uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skarżąca w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Rejonowego ograniczyła się w istocie do samego stwierdzenia, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Nie stanowi to spełnienia wymogu określonego w art. 4245 § 1 pkt

21 5 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało utrwalone stanowisko, że samo wskazanie przez skarżącego, iż od zaskarżonego orzeczenia nie przysługiwała skarga kasacyjna lub skarga o wznowienie postępowania nie odpowiada wymogowi wykazania, ze wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie było możliwe w drodze innych środków prawnych. W świetle tego przepisu wymagane jest przedstawienie odpowiedniego wywodu prawnego pozwalającego uznać, że 3

22 skarżący wykazał brak możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia przy pomocy dostępnych środków prawnych. Niewystarczające jest samo stwierdzenie o braku możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych, nie poparte stosowną argumentacją i przytoczeniem właściwych przepisów prawa.

23 Skarga E. B. dotyczy ponadto orzeczenia sądu pierwszej instancji. W tym przypadku konieczne jest wykazanie dodatkowo, że występuje w sprawie wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, stosownie do treści art. 4241 § 2 k.p.c.

24 Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1

25 k.p.c.

26 kc