Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2013 r., IV KK 367/13
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2013 r., IV KK 367/13Otwórz w aplikacji
Tekst
1 Sygn. akt IV KK 367/13
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
2 Dnia 28 listopada 2013 r.
3 Sąd Najwyższy w składzie:
4 SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Józef Dołhy
5 SSN Małgorzata Gierszon
6 Protokolant Danuta Bratkrajc
7 w sprawie J. M.
8 ukaranego z art. 119 § 1 kw
9 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
10 w dniu 28 listopada 2013 r.,
11 kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść od wyroku Sądu Rejonowego w B.
12 z dnia 29 lipca 2013 r.
13 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę J. M. przekazuje Sądowi Rejonowemu w B. do ponownego rozpoznania.
Uzasadnienie
14 Komenda Powiatowa Policji w K. skierowała w dniu 18 lipca 2013 r. do Sądu Rejonowego w B., wniosek o ukaranie J. M. za wykroczenia polegające na tym, że: 2
15 I. w dniu 21 czerwca 2013 r. około godz. 20:41 w K. przy ul. K. w sklepie B./…/ dokonał kradzieży skrzydełek pieczonych wartości 6,99 zł, tj. czynu z art. 119 § 1 k.w.,
16 II. w dniu 21 czerwca 2013 r. około godz. 20:20 w K. przy ul. K. w sklepie B./…/ dokonał kradzieży piwa Heineken o wartości 3,69 zł, tj. czynu z art. 119 § 1 k.w.
17 Odrębnym wnioskiem o ukaranie z tej samej daty objęto obwinienie J. M. o wykroczenie polegające na tym, że:
18 III. w dniu 16 lipca 2013 r. około godz. 14:40 w K. przy ul. K., w sklepie B./…/ dokonał kradzieży płatków śledziowych o wartości 6,85 zł, tj. o czyn z art. 119 § 1 k.w.
19 Postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia 18 lipca 2013 r. obie sprawy połączono do wspólnego rozpoznania (k. 10).
20 Sąd Rejonowy w B. wyrokiem nakazowym z dnia 29 lipca 2013 r., orzekł co następuje:
21 I. obwinionego J. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, tj. wykroczeń z art. 119 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 119 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. i art. 19 k.w. wymierzył mu karę łączną 30 dni aresztu. Na podstawie art. 119 k.p.s.w. w zw. z art. 624 k.p.k. Sąd zwolnił obwinionego w całości z kosztów postępowania, którymi obciążył Skarb Państwa (k.19).
22 Wyrok ten, wobec niezłożenia sprzeciwu, uprawomocnił się w dniu 28 sierpnia 2013 r.
23 Od tego wyroku kasację na korzyść ukaranego złożył Prokurator Generalny i zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa karnego procesowego w sprawach o wykroczenia, a mianowicie art. 93 § 1 k.p.s.w., polegające na wymierzeniu obwinionemu w postępowaniu nakazowym kary 30 dni aresztu, w sytuacji gdy przepis ten nie przewiduje możliwości orzeczenia kary tego rodzaju w postępowaniu nakazowym, wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w B. do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
24 Kasacja jest oczywiście zasadna.
25 3
26 Rację ma Prokurator Generalny gdy wskazuje, że zaskarżony wyrok jest wadliwy z powodu naruszenia przepisu prawa procesowego wskazanego w zarzucie kasacji.
27 W ramach unormowania art. 93 § 1 k.p.s.w. przewidziane jest szczególne ograniczenie możliwości orzekania kar w postępowaniu nakazowym. Zgodnie z treścią tego przepisu orzekając wyrokiem nakazowym, sąd może wymierzyć tylko karę nagany, grzywny albo ograniczenia wolności. Wyraźnie wyłączona jest zatem możliwość orzeczenia najsurowszej z kar przewidzianych w Kodeksie wykroczeń, to jest kary aresztu. Niezastosowanie się do tych ograniczeń przewidzianych dla szczególnego postępowania, jakim jest tryb nakazowy i wymierzenie obwinionemu kary aresztu wyrokiem nakazowym, stanowi rażące naruszenie przepisu art. 93 § 1 k.p.s.w.
28 Tymczasem Sąd Rejonowy, nie bacząc na limitację wynikającą z treści art. 93 § 1 k.p.s.w. wymierzył obwinionemu wyrokiem nakazowym wydanym na posiedzeniu bez udziału stron karę 30 dni aresztu.
29 Słusznie wskazuje w uzasadnieniu kasacji Prokurator Generalny, że, cyt. „zaistniałe uchybienie ma rażący charakter i bez wątpienia miało wpływ na treść zaskarżonego kasacją wyroku. J. M. w ten sposób został bowiem pozbawiony zapewnionego przepisami Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, prawa do rozpoznania sprawy na rozprawie z zachowaniem szeroko rozumianych gwarantowanych uprawnień procesowych”.
30 Kierując się przedstawionymi wyżej względami Sąd Najwyższy z mocy art. 537 § 2 k.p.k. i art. 535 § 5 k.p.k. orzekł jak w wyroku.