Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2014 r., IV KK 177/14

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2014 r., IV KK 177/14

Tekst

1 Sygn. akt IV KK 177/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 25 czerwca 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący)

5 SSN Michał Laskowski

6 SSA del. do SN Dariusz Czajkowski (sprawozdawca)

7 Protokolant Katarzyna Wełpa

8 w sprawie H. B., P. Ś. i D. G.

9 skazanych z art. 193 k.k. i art. 158 § 1 k.k.

10 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 25 czerwca 2014 r.,

11 kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanych, od wyroku Sądu Rejonowego w K.

12 z dnia 14 lutego 2014 r.,

13 uchyla wyrok w zaskarżonej części w odniesieniu do H. B., P.

14 Ś. i D. G. i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi

15 Rejonowemu w K. do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

16 Zaskarżonym kasacją wyrokiem, Sąd Rejonowy uznał oskarżonych H. B., P. Ś. i D. G. za winnych popełnienia czynów z art. 193 k.k. oraz art. 158 § 1 k.k. i wymierzył im za nie kary jednostkowe, w rozmiarze odpowiednio 3 oraz 8 miesięcy pozbawienia wolności. Tytułem kary łącznej orzekł wobec tych oskarżonych kary po 2

17 roku pozbawienia wolności, których wykonanie warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat. Powyższy wyrok był wynikiem zaakceptowania w całości wniosku prokuratora złożonego w trybie art. 335 § 1 k.p.k. o wydanie w takim kształcie wyroku skazującego, po uzgodnieniu z oskarżonymi powyższych kar.

18 Orzeczenie to nie zostało zaskarżone przez strony i uprawomocniło się w dniu 22 lutego 2014 r.

19 Kasację od tego wyroku, w części odnoszącej się do wyżej wymienionych oskarżonych, wniósł Prokurator Generalny. Zarzucił on rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 343 § 7 k.p.k. i art. 335 § 1 k.p.k., polegające na uwzględnieniu przez sąd wadliwego wniosku prokuratora o wydanie wobec H. B., P. Ś. i D. G., wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie uzgodnionych z nimi kar, w następstwie czego doszło do rażącego naruszenia przepisu prawa materialnego, a mianowicie 86 § 1 k.k., polegającego na orzeczeniu na podstawie tego przepisu, za przypisane oskarżonym przestępstwa z art. 193 k.k. i art. 158 § 1 k.k., kar łącznych w wymiarze przekraczającym górną granicę sumy kar jednostkowych orzeczonych za poszczególne przestępstwa.

20 W konkluzji kasacji Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części.

21 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

22 Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna. Aprobując wadliwy w świetle przepisu prawa materialnego – art. 86 § 1 k.k. - wniosek prokuratorski, Sąd Rejonowy dopuścił się też rażącej i mającej istotny wpływ na treść orzeczenia obrazy przepisu art. 343 § 7 k.p.k. Wniosek w takim kształcie, kiedy uzgodniona kara łączna przekroczyła sumę kar jednostkowych za przestępstwa jednostkowe, nie powinien znaleźć akceptacji Sądu i w takiej sytuacji należało na powyższą niezgodność albo zwrócić uwagę stron, wzywając je do uzgodnienia propozycji zgodnych z wymogami prawa materialnego, albo - jeżeli powyższe okazało by się niemożliwe – rozpoznać sprawę na zasadach ogólnych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt III KK 265/13, LEX nr 1380961).

23 3

24 Z powyższych względów Sąd Najwyższy wyrok w zaskarżonej części uchylił i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w K. do ponownego rozpoznania, w trakcie którego Sąd ten zastosuje się do opisanych wyżej wymogów procedowania i zasad wymiaru kary łącznej.