Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2013 r., IV CZ 99/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2013 r., IV CZ 99/13

Tekst

1 Sygn. akt IV CZ 99/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 6 listopada 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)

5 SSN Marian Kocon

6 SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

7 w sprawie z wniosku Okręgowego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G.

8 przy uczestnictwie Nauczycielskiej Spółdzielni Mieszkaniowej S. w S., Gminy Miasta S. i Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta S.

9 o stwierdzenie zasiedzenia,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 listopada 2013 r.,

11 zażalenia wnioskodawcy

12 na postanowienie Sądu Okręgowego w G.

13 z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. […],

14 oddala zażalenie oraz wnioski uczestników o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

15 2

Uzasadnienie

16 Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w G. odrzucił apelację wnioskodawcy - Okręgowego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 29 lutego 2012 r. z uwagi na nieuzupełnienie w terminie jej braków formalnych. Sąd wskazał, że apelacja została podpisana przez r. pr. J. J., która nie wykazała należycie swojego umocowania, ponieważ przedłożyła jedynie kopię pełnomocnictwa z dnia 27 maja 2011 r. opatrzoną pieczęcią „za zgodność z oryginałem" oraz pieczęcią z danymi osobowymi, tytułem i numerem wpisu pełnomocnika i podpisaną przez wymienionego w nim pełnomocnika. Na dokumencie nie podano natomiast daty, ani miejsca sporządzenia odpisu, wobec czego Sąd Okręgowy uznał, że dokument nie spełniał ustawowych wymagań stawianych wierzytelnemu odpisowi i wezwał podpisującą apelację r. pr. J. J. do złożenia w terminie 7 dni oryginału pełnomocnictwa lub pełnomocnictwa prawidłowo poświadczonego za zgodność pod rygorem uznania braku umocowania i odrzucenia apelacji. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Wówczas Sąd Okręgowy kolejnym zarządzeniem z dnia 27 grudnia 2012 r. zobowiązał bezpośrednio wnioskodawcę do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych apelacji przez jej podpisanie przez osoby do tego uprawnione oraz załączenie oryginałów dokumentów, z których będzie wynikać to uprawnienie - pod rygorem odrzucenia apelacji. W zakreślonym terminie wnioskodawca przedłożył odpis apelacji podpisany - jak poprzednio - przez r. pr. J. J. oraz dołączył odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego wpisu dotyczącego wnioskodawcy, nie dostarczył jednak pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu. Sąd Okręgowy uznał, że formalne usterki apelacji, pomimo wdrożonego postępowania naprawczego, nie zostały usunięte i odrzucił apelację jako podstawę prawną wskazując art. 373 k.p.c.

17 W zażaleniu na to postanowienie wnioskodawca domagał się jego uchylenia; ewentualnie uchylenia i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego. Zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 373 k.p.c. polegające na błędnym przyjęciu, 3

18 że radca prawny J. J. nie wykazała swojego umocowania do działania w imieniu wnioskodawcy oraz błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprawidłowym przyjęciu, że nie miała ona umocowania do działania w niniejszym postępowaniu przed Sądami I i II instancji.

19 Odpowiedzi na zażalenie złożyli wszyscy uczestnicy postępowania, domagając się jego oddalenia i zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania zażaleniowego.

20 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

21 Nie można zgodzić się ze skarżącym, że fakt złożenia przez r. pr. J. J. na rozprawie w dniu 21 czerwca 2011 r. odpisu pełnomocnictwa opatrzonego niepełną klauzulą uwierzytelniającą, niezawierającą przewidzianej w art. 6 ust. 3 zdanie drugie ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm.) adnotacji o dacie i miejscu sporządzenia tego odpisu pozwala na poczytanie tego braku za uzupełniony, jako że niewątpliwie w dacie i miejscu odbywania się rozprawy odpis ten był już sporządzony. Klauzula uwierzytelniająca stanowi formułę umożliwiającą ustalenie, kto, kiedy i gdzie stwierdził istnienie dokumentu o treści identycznej z przedłożonym odpisem (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 2011 r. III CZP 70/11, OSNC 2012/6/73 i postanowienie tego Sądu z dnia 20 kwietnia 2012 r., III CZP 13/12, niepubl.). Informacji tych nie może zastąpić odnotowanie w protokole i załączenie do akt sądowych odpisu dokumentu niespełniającego wymagań art. 6 ust. 3 zdanie drugie ustawy o radcach prawnych, ponieważ żadna z tych czynności nie wiąże się z porównywaniem oryginalnego pełnomocnictwa z jego odpisem.

22 Nieskuteczne są też wywody wytykające rzekome uchybienia Sądu Okręgowego w przeprowadzeniu procedury usunięcia braków formalnych apelacji. Sąd Apelacyjny w pierwszej kolejności zobowiązał osobę podpisującą apelację jako pełnomocnik do prawidłowego wykazania umocowania, precyzując sposób usunięcia stwierdzonej wadliwości - przedłożenie oryginału pełnomocnictwa lub jego odpisu prawidłowo poświadczonego za zgodność (k. 179 i 181). Wezwanie zostało doręczone 6 października 2012 r. (k. 203) i nie spowodowało żadnej reakcji. Wówczas Sąd Okręgowy wezwał samego wnioskodawcę do uzupełnienia braków 4

23 w zakresie podpisania apelacji poprzez złożenie podpisów „przez osoby do tego uprawnione oraz załączenie oryginałów dokumentów, z których wynikać będzie, że osoby, które podpisały apelację są do tego upoważnione” (k. 219 i 220). Umożliwił więc stronie naprawienie nieprawidłowości wynikłych z działań nienależycie umocowanego pełnomocnika, co jednak również nie doprowadziło ostatecznie do prawidłowego podpisania apelacji. Apelacja niepodpisana przez prawidłowo umocowanego pełnomocnika ani przez osoby uprawnione do występowania w imieniu wnioskodawcy (jego zarząd, prokurentów) nie spełniała ustawowych wymagań stawianych temu środkowi odwoławczemu i słusznie została odrzucona.

24 Z tych przyczyn zażalenie wnioskodawcy podlegało oddaleniu.

25 Koszty postępowania zażaleniowego każda ze stron powinna ponieść we własnym zakresie na podstawie art. 39821

26 w zw. z art. 391 § 1, art. 13 § 2 i art. 520

27 § 1 k.p.c.

28 jw