Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 2007 r., IV CZ 96/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 2007 r., IV CZ 96/07

Tekst

1 Sygn. akt IV CZ 96/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 30 listopada 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący)

5 SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

6 SSN Maria Grzelka (sprawozdawca)

7 w sprawie z powództwa M.J.

8 przeciwko T.M., A.C., M.A., B.M., Klinice Psychiatrii AM, Samodzielnemu Publicznemu Psychiatrycznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej, Okręgowej Izbie Lekarskiej oraz Klinice Psychiatrycznej Instytutu […]

9 o zapłatę,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 listopada 2007 r.,

11 zażalenia powódki

12 na postanowienie Sądu Apelacyjnego

13 z dnia 16 sierpnia 2007 r., sygn. akt [...],

14 oddala zażalenie.

Uzasadnienie

15 Sąd Apelacyjny, po rozpoznaniu apelacji powódki od oddalającego powództwo wyroku Sądu Okręgowego z dnia 1 czerwca 2006 r., będącego 2

16 wyrokiem zaocznym m.in. wobec pozwanej Kliniki Psychiatrii AM i pozwanej Kliniki Psychiatrycznej Instytutu, wydał w dniu 10 maja 2007 r. wyrok, w którym orzekł o uchyleniu wyroku zaocznego w pkt I w części dotyczącej wymienionych Klinik i odrzucił pozew oraz zniósł postępowanie, co do tych pozwanych, natomiast w pozostałym zakresie apelację oddalił. Sąd Apelacyjny uznał, że w/w pozwani nie posiadają zdolności sądowej wobec czego w części ich dotyczącej postępowanie było dotknięte nieważnością, a pozew podlegał odrzuceniu (art. 379 pkt 2, art. 386 § 2 k.p.c.).

17 Od tego wyroku powódka wniosła w dniu 4 sierpnia 2007 r. skargę kasacyjną, w której zaskarżyła wyrok Sądu Apelacyjnego odnośnie do odrzucenia pozwu i zniesienia postępowania w stosunku do pozwanej Kliniki Instytutu oraz odnośnie do oddalenia apelacji. W dniu 10 sierpnia powódka wniosła też skargę o wznowienie postępowania wobec pozwanego Instytutu Psychiatrii w sprawie Sądu Apelacyjnego, w której wydany został wyrok z dnia 10 maja 2007 r. W skardze o wznowienie powódka podała, że o stwierdzonej przez Sąd Apelacyjny nieważności postępowania ze względu na brak zdolności sądowej Kliniki Psychiatrycznej Instytutu dowiedziała się na rozprawie apelacyjnej w dniu 10 maja 2007 r. Wniosła o uwzględnienie skargi wobec Instytutu w miejsce Kliniki Psychiatrycznej Instytutu i przekazanie Sprawy Sądowi pierwszej instancji w tym zakresie do ponownego rozpoznania.

18 Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę powódki o wznowienie postępowania, jako wniesioną od orzeczenia, które – choć zawarte w wyroku – w istocie stanowiło postanowienie i przez to – zgodnie z art. 399 § 1 k.p.c. – nie podlegało żądaniu wznowienia postępowania.

19 W zażaleniu powódka zarzuciła, że podstawą jej skargi była nieważność postępowania związana z pozbawieniem jej możności wykazania zdolności sądowej pozwanej Kliniki Psychiatrycznej Instytutu co było skutkiem naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 5 i 199 § 2 k.p.c. przez nie pouczenie powódki o konieczności wykazania zdolności sądowej w/w strony pozwanej i nie wezwanie jej na podstawie art. 199 § 2 k.p.c. do uzupełnienia określonego braku. Zdaniem 3

20 skarżącej, postanowienie odrzucające skargę o wznowienie postępowania narusza art. 410 § 1 i 2 w zw. z art. 401 pkt 2 k.p.c.

21 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

22 Niezależnie od tego, że skarga powódki o wznowienie postępowania mogłaby zostać oceniona, jako nie odpowiadająca wymogom, o których mowa w art. 409 k.p.c. oraz zawiera błędne oznaczenie strony pozwanej to, przede wszystkim, z jej treści wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżąca powołała się na nieważność postępowania ze względu na brak zdolności sądowej po stronie wskazywanej jako pozwanej Kliniki Psychiatrycznej Instytutu, nie zaś na nieważność postępowania z uwagi na pozbawienie skarżącej możności działania. Wynika to jednoznacznie z faktu wskazania na art. 379 pkt 2 k.p.c. i przytoczenia okoliczności dotyczących zachowania terminu do wniesienia skargi w nawiązaniu do dowiedzenia się o przyjętej przez Sąd Apelacyjny przyczynienie nieważności, oraz z braku jakichkolwiek zarzutów odnośnie do kwestii pozbawienia powódki możności działania.

23 Wbrew twierdzeniom zażalenia Sąd Apelacyjny trafnie odczytał wolę powódki co do podstawy wznowienia jako odnoszącej się do nieważności postępowania przewidzianej w art. 401 pkt 2 in princ k.p.c.

24 Powołanie się na tę podstawę należy uznać za z gruntu chybione.

25 Nieważność z powodu braku zdolności sądowej stanowi podstawę żądania wznowienia postępowania wówczas, gdy wnoszący skargę twierdzi, że Sąd nie dostrzegł, iż orzeka w warunkach, gdy jedna ze stron nie miała zdolności sądowej, nie zaś wtedy, gdy w orzeczeniu, którego skarga dotyczy, Sąd nieważność tę uwzględnił. W tym ostatnim przypadku strona kwestionująca stanowisko Sądu drugiej instancji co do istnienia nieważności postępowania ma do dyspozycji skargę kasacyjną (po spełnieniu przesłanek wymaganych dla w/w skargi).

26 W rozpoznawanej sprawie skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie i z tej przyczyny podlegała odrzuceniu (art. 4410 § 1 k.p.c.).

27 4

28 Sąd Apelacyjny w zaskarżonym postanowieniu uznał, że skarga powódki była niedopuszczalna, bo dotyczyła postępowania, w którym, pomimo nazwy „wyrok”, w istocie wydano postanowienie o odrzuceniu pozwu, podczas gdy art. 399 § 1 k.p.c. wymaga, aby postępowanie, którego wznowienia strona się domaga, zostało zakończone prawomocnym wyrokiem. Zażalenie nie zawiera zarzutów przeciwko wymienionemu stanowisku, w związku z czym zaskarżone postanowienie nie poddawało się kontroli Sądu Najwyższego z wyjątkiem kryterium nieważności postępowania przed Sądem Apelacyjnym, której jednak nie stwierdzono (art. 378 § 1 w zw. z art. 39821

29 i art. 3941

30 § 3 k.p.c.).

31 Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie (art. 39814 w zw. z art. 3941

32 § 3 k.p.c.).