Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 września 2005 r., IV CZ 79/05

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 września 2005 r., IV CZ 79/05

Tekst

1 Sygn. akt IV CZ 79/05

POSTANOWIENIE

2 Dnia 22 września 2005 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

5 SSN Bronisław Czech (sprawozdawca)

6 SSN Barbara Myszka

7 w sprawie z wniosku M. G.

8 przy uczestnictwie Z. R., Z. R. i D. P.

9 o wpis,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 września 2005 r., zażalenia uczestników postępowania Z. R. i Z. R. na postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 12 października 2004 r., sygn. akt III Ca (…), uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

11 Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2002 r. Sąd Rejonowy w S. przysądził na własność M. G. za cenę 1.893.750,00 zł nieruchomość o powierzchni 308.18.00 ha położoną w N. i R. [Kw nr (…) wymienionego Sądu], sprzedaną na licytacji w dniu 7 grudnia 2001 r.

12 Na podstawie tego postanowienia Sąd Rejonowy w S. wpisał w dniu 5 sierpnia 2003 r. M. G. jako właściciela, w wymienionej księdze wieczystej.

13 Od tego wpisu wnieśli apelację Z. i Z. R. oraz D. P. W uzasadnieniu podnieśli, że nieruchomość objęta księga wieczystą Kw (…) ma w rzeczywistości obszar 310.44 ha. W toku postępowania egzekucyjnego opisano i oszacowano oraz 2

14 wystawiono na licytacje jedynie część nieruchomości o powierzchni 308,18 ha, pozostała część nieruchomości, tj. 2,26 ha nieoszacowana i niezapłacona pozostaje własnością skarżących i winna być oni ujęci w księdze wieczystej.

15 Apelację tę oddalił Sąd Okręgowy w G. postanowieniem z dnia 20 lutego 2004 r., które zaskarżyli kasacją uczestnicy postępowania Z. R. i Z. R.. Kasację tę odrzucił Sąd Okręgowy w G. postanowieniem z dnia 14 października 2004 r., jako niedopuszczalną w świetle art. 5191

16 § 1 k.p.c.

17 Uczestnicy postępowania Z. R. i Z. R. zaskarżyli zażaleniem to postanowienie, domagając się jego uchylenia.

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

19 Zaskarżone postanowienie wydane zostało w dniu 12 października 2004 r. i dlatego w sprawie mają zastosowanie przepisy dotyczące kasacji w brzmieniu i w numeracji obowiązującej przed dniem 6 lutego 2005 r. (art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98). Według art. 5191

20 § 1. od wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia co do istoty sprawy oraz od postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie - w sprawach z zakresu prawa osobowego, rzeczowego i spadkowego - przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Sąd Okręgowy przyjął trafnie, że sprawy o wpis w księdze wieczystej są sprawami z zakresu prawa rzeczowego w rozumieniu wymienionego przepisu. Przyjął jednak wadliwe rozumienie postanowienia orzekającego co do istoty sprawy.

21 Skarżący trafnie powołali się na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 1997 r., III CKN 41/96 (OSNC 1997, nr 5 poz. 67), stwierdzającego, że w postępowaniu wieczystoksięgowym kasacja przysługuje od postanowienia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w przedmiocie określonej we wniosku istoty sprawy oraz od postanowienia tego sądu kończącego postępowanie w inny sposób. Podobne stanowisko zajął ten Sąd w postanowieniu z dnia 9 września 1997 r., I CZ 135/97 (OSNC 1998, nr 2, poz. 27). Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym zażalenie w niniejszej sprawie podziela to stanowisko.

22 Istota sprawy określona we wniosku dotyczy wpisu na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 15 kwietnia 2002 r. przysądzającego M. G. własność nieruchomości o określonej powierzchni. Rozstrzygnięcie Sądów obu 3

23 instancji dotyczy właśnie tej „istoty”. W związku z tym kasacja od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 20 lutego 2004 r. jest w sprawie dopuszczalna, stosownie do art. 5191

24 § 1 k.p.c. Rozważania na temat charakteru wpisu w księdze wieczystej w dziale I-0 są bezprzedmiotowe na tym etapie postępowania. Dlatego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia (art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 39318

25 , 39319

26 i 397 § 2 k.p.c.).