Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2009 r., IV CZ 35/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2009 r., IV CZ 35/09

Tekst

1 Sygn. akt IV CZ 35/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 7 maja 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Wojciech Katner

5 SSN Kazimierz Zawada

6 w sprawie ze skargi uczestnika postępowania

7 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w B.

8 z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt [...]

9 w sprawie z wniosku A.J.

10 przy uczestnictwie E.K.

11 o podział majątku wspólnego,

12 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 maja 2009 r.,

13 zażalenia uczestnika postępowania

14 na postanowienie Sądu Okręgowego w B.

15 z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt [...],

16 oddala zażalenie.

17 2

Uzasadnienie

18 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 marca 2009 r. Sąd Okręgowy w B. odrzucił skargę wniesioną osobiście przez E.K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia tego Sądu z dnia 25 stycznia 2007 r. w przedmiocie podziału majątku wspólnego z wniosku A.J. przy udziale E.K. Sąd Okręgowy stwierdził, że zgodnie z art. 871

19 § 1 k.p.c. w postępowaniu

20 przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, co dotyczy także wniesienia przewidzianej w art. 4241 k.p.c.

21 skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a zatem skarga taka wniesiona osobiście przez stronę podlega odrzuceniu na podstawie art. 4246

22 § 3 k.p.c.

23 W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik skarżącego wnosił o jego uchylenie zarzucając, że skarżący wnosząc skargę kierował się jedynie procedurą wskazaną mu, w odpowiedzi na jego skargę, w piśmie Departamentu Sądów Powszechnych Ministerstwa Sprawiedliwości z dnia 26 stycznia DSP –II-051-28/09, w którym wskazano, że skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia może wnieść między innymi strona.

24 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

25 Zażalenie jest nieuzasadnione. Przewidziane w art. 871 § 1 k.p.c.

26 obowiązkowe zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych w postępowaniu przed Sądem Najwyższym odnosi się także do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, przewidzianej w art. 4241

27 k.p.c., co słusznie stwierdził Sąd Okręgowy. Dlatego skarga taka wniesiona osobiście przez stronę jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu niezależnie od przyczyn, które spowodowały uchybienie obowiązkowi przewidzianemu w art. 871

28 § 1 w zw. z art. 4241

29 § 1 k.p.c. Nie ma więc znaczenia

30 wskazana w zażaleniu okoliczność, iż skarżący uchybił obowiązkowi z art. 871 § 1

31 k.p.c. kierując się informacją udzieloną mu przez Ministerstwo Sprawiedliwości. 3

32 Z tych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art. 39814 w zw. z art. 42412

33 i art. 3941

34 § 3 k.p.c.