Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2011 r., IV CZ 17/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2011 r., IV CZ 17/11

Tekst

1 Sygn. akt IV CZ 17/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 20 maja 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Antoni Górski (przewodniczący)

5 SSN Krzysztof Pietrzykowski

6 SSN Marta Romańska (sprawozdawca)

7 w sprawie ze skargi powoda

8 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w L.

9 z dnia 26 września 2007 r.,

10 w sprawie z powództwa M. H.

11 przeciwko R. B. i M. N. – B.

12 o zapłatę,

13 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 maja 2011 r.,

14 zażalenia powoda

15 na postanowienie Sądu Okręgowego w L.

16 z dnia 30 sierpnia 2010 r.,

17 oddala zażalenie.

18 2

Uzasadnienie

19 Postanowieniem z 30 sierpnia 2010 r. Sąd Okręgowy w L. odrzucił zażalenie na postanowienie tego Sądu z 20 maja 2010 r. o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wniesione do Sądu Apelacyjnego. Uzasadniając to rozstrzygnięcie, Sąd Okręgowy wskazał na niedopuszczalność wniesienia zażalenia w tym przedmiocie do Sądu Apelacyjnego wobec treści art. 3941

20 k.p.c., zgodnie z którym właściwym do jego rozpoznania jest Sąd Najwyższy. W zażaleniu na postanowienie z 30 sierpnia 2010 r. skarżący zarzucił, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 3941 k.p.c. i wniósł o jego

21 uchylenie oraz o nadanie biegu skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

22 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

23 Zażalenie jest bezzasadne.

24 Po pierwsze, wbrew twierdzeniom podniesionym w zażaleniu, przyczyną odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, jednoznacznie wskazaną w uzasadnieniu postanowienia z 20 maja 2010 r., było naruszenie przez skarżącego art. 128 § 1 k.p.c. w zw. z art. 4241 § 2 k.p.c. przez

25 brak złożenia stosownej liczby załączników do skargi, mimo wezwania do uzupełnienia braku formalnego w tym zakresie. Sąd Okręgowy orzekł w tym wypadku w zakresie swoich kompetencji określonych w art. 4246 § 2 i 3 k.p.c., zaś

26 sądem właściwym do rozpoznania zażalenia na to postanowienie był, zgodnie z art. 3941

27 § 1 pkt 1 in fine k.p.c., Sąd Najwyższy. Zażalenie przewidziane w tym przepisie przysługuje zarówno od postanowień Sądu pierwszej jak i drugiej instancji (por. postanowienia SN: z 17 czerwca 2005 r., III CZ 49/05, OSNC 2005, nr 10, poz. 180 oraz z 4 września 2008 r., IV CZ 69/08, OSNC-ZD 2009, nr 4, poz. 87). Sąd Okręgowy trafnie odrzucił więc zażalenie wniesione do Sądu Apelacyjnego jako niedopuszczalne. Błąd komputerowego edytora tekstu, na który powołuje się skarżący, w żadnym wypadku nie może usprawiedliwiać oznaczenia 3

28 w środku zaskarżenia sądu właściwego do jego rozpoznania w sposób niezgodny z przepisami o właściwości funkcjonalnej.

29 Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3941

30 § 3 k.p.c. w zw. z art.

31 39814

32 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu.