Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2007 r., IV CZ 13/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2007 r., IV CZ 13/07

Tekst

1 Sygn. akt IV CZ 13/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 25 kwietnia 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

5 SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

6 SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

7 w sprawie z powództwa K. G.

8 przeciwko L.D.

9 o zapłatę,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 kwietnia 2007 r.,

11 zażalenia powoda

12 na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

13 z dnia 15 stycznia 2007 r.,

14 oddala zażalenie.

15 2

Uzasadnienie

16 Sąd Apelacyjny, działając na podstawie art. 3986

17 § 2 k.p.c., odrzucił skargę

18 kasacyjną powoda z powodu jej niedopuszczalności będącej następstwem prawidłowego określenia wartości przedmiotu zaskarżenia. Uznał, że wartość ta wynosi w istocie 43.544 zł, ponieważ taką kwotę należności głównej dochodzono pozwem oraz taką kwotą określono wartość przedmiotu zaskarżenia w apelacji wywiedzionej przez powoda.

19 W zażaleniu na powyższe postanowienie odrzucające skargę kasacyjną powód wywodzi, że określił wartość przedmiotu „... sporu...” na 50.001 zł, a co więcej od takiej kwoty wniósł opłatę od skargi kasacyjnej.

20 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

21 Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

22 Bezspornym i prawidłowym jest ustalenie Sądu drugiej instancji, że kwota 43.554 zł stanowiła zarówno określenie w pozwie wartości przedmiotu sporu (k. 2), jak również określenie w apelacji powoda wartości przedmiotu zaskarżenia (k. 402 akt). W orzecznictwie już od dawna ugruntowane jest stanowisko, że wartość przedmiotu zaskarżenia decydująca o dopuszczalności dawniej kasacji, a obecnie skargi kasacyjnej, nie może być wyższa od wartości przedmiotu sporu (por. z okresu przedwojennego orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 29 sierpnia 1934 r., C. II. 1223/33, Zb. Urz. 1935, poz. 47, oraz z dnia 15 lutego 1935 r., C II. 2515/34, RPEiS 1936 r., nr 1 s. 161, a także późniejsze postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 1996 r., I CKN 21/96, OSNC 1997 r. Nr 4, poz. 42). W tej sytuacji, w niniejszej sprawie o prawa majątkowe odrzucenie skargi kasacyjnej, jako niespełniającej ustawowego wymogu dopuszczalności w postaci minimalnej wartości przedmiotu zaskarżenia, było rozstrzygnięciem prawidłowym. Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39814

23 k.p.c. w związku z art. 3941

24 § 3 k.p.c.