Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2011 r., IV CZ 103/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2011 r., IV CZ 103/11

Tekst

1 Sygn. akt IV CZ 103/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 8 grudnia 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

5 SSN Dariusz Dończyk

6 SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

7 ze skargi J. S.

8 o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego

9 z dnia 12 sierpnia 2010 r.,

10 w sprawie z wniosku M. B. i J. B.

11 przy uczestnictwie J. S.

12 o rozgraniczenie,

13 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 grudnia 2011 r.,

14 zażalenia uczestniczki postępowania

15 na postanowienie Sądu Okręgowego

16 z dnia 14 czerwca 2011 r.,

17 uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

18 2

19 Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 14 czerwca 2011 r. odrzucił zażalenie uczestniczki J. S. na postanowienie tego Sądu z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt I Ca 32/11, odrzucające wniesioną przez nią skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2010 r. w sprawie o sygn. akt I Ca 285/10. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zażalenie uczestniczki zostało wniesione z naruszeniem art. 871

20 § 1 k.p.c. Ze złożonego do akt sprawy

21 pełnomocnictwa wynikało, że obejmuje ono umocowanie „do prowadzenia we wszystkich instancjach sądowych sprawy I Ca 32/11 o wznowienie postępowania, w szczególności do sporządzenia zażalenia na odrzucenie skargi oraz czynności z tym związanych”. W ocenie Sądu Okręgowego, z załączonego pełnomocnictwa powinno wyraźnie wynikać, że umocowuje ono pełnomocnika do wniesienia zażalenia uczestniczki do Sądu Najwyższego oraz reprezentowania jej przed Sądem Najwyższym. Powołując się na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2010 r., IV CZ 103/09, Sąd Okręgowy wskazał, że nie można Sądu Najwyższego traktować jako kolejnej instancji. Niezależnie od tego uznał, że użyte w treści pełnomocnictwa sformułowanie nie jest jednoznaczne z udzieleniem pełnomocnikowi uczestniczki umocowania do wniesienia zażalenia do Sądu Najwyższego.

22 Zażalenie uczestniczki na to postanowienie kwestionuje jego zasadność. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

23 Pełnomocnictwo uczestniczki zostało przedłożone przez działającego w jej imieniu adwokata wraz z zażaleniem na postanowienie odrzucające skargę o wznowienie postępowania, wydane przez Sąd Okręgowy działający jako sąd drugiej instancji (art. 405 k.p.c.). Postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania kończącego postępowanie w sprawie, wydane przez sąd, który orzekał w sprawie prawomocnie zakończonej w drugiej instancji, mogło być zaskarżone wyłącznie do Sądu Najwyższego (art. 3941

24 § 2 k.p.c.). Dał temu wyraz

25 nawet Sąd Okręgowy, wzywając pełnomocnika uczestniczki do prawidłowego oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania zażalenia - czemu pełnomocnik ten 3

26 uczynił zadość, wskazując w piśmie z dnia 10 czerwca 2011 r., że kieruje zażalenie do Sądu Najwyższego Izby Cywilnej w Warszawie. Dlatego nie było podstaw, aby wymagać zamieszczenia w treści pełnomocnictwa uczestniczki wyraźnego zastrzeżenia, że uprawnia ono do wniesienia zażalenia do Sądu Najwyższego oraz reprezentowania przed Sądem Najwyższym. Już samo postanowienie w pełnomocnictwie, że umocowuje ono „w szczególności do sporządzenia zażalenia na odrzucenie skargi oraz czynności z tym związanych”, skutecznie upoważniało wymienionego w nim adwokata do wniesienia zażalenia do Sądu Najwyższego.

27 Powołanie się przez Sąd Okręgowy na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2010 r., IV CZ 103/09, było niedostosowane do okoliczności sprawy. Zażalenie do Sądu Najwyższego na postanowienie sądu drugiej instancji, odrzucające zażalenie na postanowienie tego sądu odrzucające skargę o wznowienie postępowania, jest środkiem odwoławczym, a więc wnoszonym w toku instancji, zaś skarga kasacyjna, której dotyczyło wymienione postanowienie Sądu Najwyższego, stanowi środek zaskarżenia przysługujący od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, w więc niemający charakteru środka odwoławczego wnoszonego w toku instancji.

28 Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 w związku z art.

29 3941

30 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.