Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2015 r., IV CSK 479/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2015 r., IV CSK 479/14

Tekst

1 Sygn. akt IV CSK 479/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 13 lutego 2015 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Zbigniew Kwaśniewski

5 w sprawie z powództwa J. Z.

6 przeciwko I.R. Towarzystwu Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej w W.

7 o zapłatę i ustalenie,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

9 w dniu 13 lutego 2015 r.,

10 na skutek skargi kasacyjnej powoda

11 od wyroku Sądu Apelacyjnego

12 z dnia 15 stycznia 2014 r.,

13 odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

14 i zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 1800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

15 2

16 Określone w art. 3984

17 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze

18 kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984

19 § 2 k.p.c. - zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone

20 orzeczenie cechuje się prawomocnością - może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

21 We wniesionej skardze kasacyjnej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie (s. 2 i 7) oparte zostały na przesłankach wskazanych w art. 3989

22 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Sformułowane w ujęciu strony skarżącej zagadnienie nie odpowiada wymaganiu przewidzianemu w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

23 Sprowadza się ono do postawienia pytania o wykładnię art. 445 § 1 k.c., na które sam skarżący udziela jednoznacznej odpowiedzi. Również Sąd Apelacyjny na s. 5 uzasadnienia wyroku stwierdził, że fakt wypłacenia powodowi renty nie może być brany pod uwagę przy ustalaniu „odpowiedniej” kwoty zadośćuczynienia. Wskazana we wniosku przesłanka, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

24 nie została wykazana. Skarżący nie wskazał bowiem przyczyny dla której zachodzi potrzeba dokonania wykładni przepisu art. 445 § 1 k.c., ani też nie wyjaśnił na czym aktualnie polegać miałaby rozbieżność w orzecznictwie sądów co do wykładni powyższego przepisu, bowiem o takiej rozbieżności nie mogą obecnie świadczyć orzeczenia Sądu Najwyższego sprzed ponad czterdziestu lat.

25 W tym stanie rzeczy należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989

26 § 2 k.p.c.).

27 3

28 O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i art. 99 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 6 w zw. z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz.U. 2013, poz. 490).