Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 sierpnia 2007 r., IV CSK 259/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 sierpnia 2007 r., IV CSK 259/07

Tekst

1 Sygn. akt IV CSK 259/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 22 sierpnia 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Antoni Górski

5 w sprawie z powództwa A.W.

6 przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

7 o zapłatę,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

9 w dniu 22 sierpnia 2007 r.,

10 na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

11 od wyroku Sądu Apelacyjnego

12 z dnia 31 stycznia 2007 r., sygn. akt [...],

13 odrzuca skargę kasacyjną.

14 2

Uzasadnienie

15 W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. konieczne jest zawarcie w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący do wskazanych w art. 3989

16 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu

17 z przytoczeniem, które z nich występują w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego w tym przedmiocie (por. postanowienie SN z dnia 26 kwietnia 2004 r., II CZ 28/06, LEX NR 198531). Skarga pozwanego w niniejszej sprawie nie spełnia wymogu należytego uzasadnienia wskazywanej konieczności dokonania wykładni art. 416 k.c. Ogranicza się bowiem w tej kwestii do następującego jednozdaniowego stwierdzenia: Z jednej strony przepis (chodzi o art. 416 k.c.) nie odnosi się do Skarbu Państwa oraz innych osób prawnych przy wykonywaniu władzy publicznej, podczas gdy z drugiej, w odniesieniu do osób prawnych, przyjmuje odpowiedzialność na zasadzie art. 415 k.c. bądź art. 430 k.c. Brak należytego uzasadnienia występowania okoliczności, która miałaby usprawiedliwiać przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, stanowi brak konstrukcyjny, nieusuwalny, skutkujący odrzucenie skargi (art. 3986 § 3 k.p.c.). Dlatego orzeczono

18 jak w sentencji.