Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2011 r., IV CNP 60/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2011 r., IV CNP 60/11

Tekst

1 Sygn. akt IV CNP 60/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 15 listopada 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Mirosława Wysocka

5 w sprawie ze skargi powodów

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

7 z dnia 17 lutego 2011 r.,

8 w sprawie z powództwa J. K., A. K. i K. P.

9 przeciwko Gminie B.– Zarządowi Mienia Komunalnego w B.

10 o ustalenie,

11 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

12 w dniu 15 listopada 2011 r.,

13 odrzuca skargę.

Uzasadnienie

14 2

15 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 lutego 2011 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację powodów J. K., A. K. oraz K. P. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 7 grudnia 2010 r., którym Sąd ten na skutek sprzeciwu strony pozwanej – Gminy B. – Zarządu Mienia Komunalnego w B. od wyroku zaocznego z dnia 8 listopada 2010 r. uwzględniającego powództwo o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu, wyrok ten uchylił i powództwo oddalił.

16 W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego, opartej na podstawie naruszenia prawa materialnego, powodowie w ramach uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4

17 k.p.c.) wskazali, że na skutek wydania tego orzeczenia nie mogą zaspokoić swoich potrzeb mieszkaniowych i będą zmuszeni do opuszczenia lokalu, w którym dotychczas zamieszkiwali, oraz do zawarcia umowy najmu z innym wynajmującym, co będzie się wiązało ze znacznymi wydatkami, a ponadto ze stratą nakładów poniesionych na remont tego lokalu. W ten sposób skarżący poniosą szkodę w wysokości 10.800 zł z tytułu czynszu najmu oraz 12.000 zł z tytułu utraconych nakładów.

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

19 Skarga jest niedopuszczalna ze względu na nieusuwalny brak jednego z jej zasadniczych elementów konstrukcyjnych, o którym mowa w art. 4245 § 1 pkt 4

20 k.p.c. (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2006 r., IV CNP 86/06, niepubl. i z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07, niepubl.). Powodowie nie uprawdopodobnili, że na skutek wydania zaskarżonego orzeczenia została im wyrządzona konkretna szkoda majątkowa. Nieskutecznie powołali się na szkodę mającą wystąpić w przyszłości. Powodowie w skardze wyraźnie wskazali, że będą zmuszeni do opuszczenia dotychczas zajmowanego lokalu oraz zawarcia umowy najmu z czym będzie się dopiero wiązało ponoszenie znacznych kosztów oraz utrata nakładów poniesionych na remont tego lokalu. W tej sytuacji nie można mówić o wymiernej i rzeczywistej szkodzie, która nastąpiła już w majątku skarżących, ale o szkodzie mającej charakter jedynie przyszły bądź 3

21 hipotetyczny. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, powołanie się w skardze na tego rodzaju postać szkody nie czyni zadość wymaganiu przewidzianemu w art. 4245

22 § 1 pkt 4 k.p.c. (por. m. in. postanowienie Sądu

23 Najwyższego z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05, OSNC 2006, nr 6, poz. 110 oraz z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141). Z art. 4171

24 § 2 k.c. stanowiącego podstawę odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem oraz z pozostających z tym przepisem w bezpośrednim związku regulacji dotyczących skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zawartych w Kodeksie postępowania cywilnego, które należy w tym przypadku interpretować łącznie, wynika, że ustawodawcy chodziło wyłącznie o szkody, które zostały już wyrządzone. Na powodach spoczywał zatem obowiązek uprawdopodobnienia, że ponieśli oni konkretny uszczerbek majątkowy, nie zaś uszczerbek, który mógłby dopiero w ich majątku wystąpić.

25 Niezależnie od wadliwego powołania się na szkodę, która jeszcze nie nastąpiła, powodowie zaniechali wyjaśnienia, na czym miałby polegać związek przyczynowy pomiędzy wydaniem zaskarżonego skargą orzeczenia, a szkodą w postaci utraty nakładów na remont dotychczas zajmowanego lokalu, mimo że w ramach uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody ciążył na nich taki obowiązek (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141 oraz z dnia 29 listopada 2006 r., II CNP 65/06, niepubl.). Należy dodać, że w rzeczywistości związek taki nie zachodzi, szkoda zatem we wskazanej tu postaci nie mogła wystąpić. W tym kontekście kwestią drugoplanową pozostaje brak powołania się przez powodów na jakiekolwiek dowody bądź inne środki, które pozwoliłyby na uwiarygodnienie ich twierdzenia, że nakłady te rzeczywiście zostały przez nich poniesione.

26 Z omówionych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 4248

27 § 1 k.p.c.