Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 2006 r., IV CNP 6/06

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 2006 r., IV CNP 6/06

Tekst

1 Sygn. akt IV CNP 6/06

POSTANOWIENIE

2 Dnia 2 marca 2006 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Mirosława Wysocka

5 w sprawie ze skargi uczestnika postępowania

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Ł.

7 z dnia 23 czerwca 2005 r., w sprawie z wniosku M. B.

8 przy uczestnictwie J. R.

9 o stwierdzenie zasiedzenia,

10 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

11 w dniu 2 marca 2006 r.,

12 odrzuca skargę

Uzasadnienie

13 2

14 J. R., uczestnik postępowania w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia, wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 12 grudnia 2005 r., którym oddalono jego apelację od orzeczenia uwzględniającego wniosek M. B.

15 W skardze zawarte zostało stwierdzenie, że „w świetle art. 3982 k.p.c. nie jest

16 możliwe wniesienie skargi kasacyjnej ze względu na wartość prawa majątkowego”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

17 Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje, stosownie do art. 4241

18 § 1 k.p.c., od prawomocnego orzeczenia sądu

19 drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Wykazanie tej przesłanki jest jednym z istotnych wymagań skargi (art. 4245 § 1 pkt

20 5 k.p.c.).

21 W świetle art. 4241

22 § 1 k.p.c. jest niewątpliwe, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem nie przysługuje od orzeczenia sądu drugiej instancji, które mogło być zaskarżone skargą kasacyjną.

23 Ocena orzeczenia sądu drugiej instancji pod kątem dopuszczalności jego zaskarżenia skargą kasacyjną, dokonywana jest na podstawie przepisów dotyczących tej skargi, czyli art. 3981

24 § 1 i 3982

25 k.p.c. w postępowaniu procesowym

26 oraz art. 5191

27 k.p.c. w postępowaniu nieprocesowym (ewentualnie przepisów szczególnych).

28 Wskazany przez skarżącego przepis art. 3982

29 k.p.c. nie ma w sprawie niniejszej

30 zastosowania, gdyż wprowadza on (w § 1) jako przesłankę dopuszczalności skargi kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawach rozpoznawanych w procesie.

31 3

32 Dopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawach nieprocesowych reguluje art. 5191 k.p.c., który kryterium wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach z zakresu prawa rzeczowego wprowadza jedynie dla spraw o zniesienie współwłasności i dział spadku (art. 5191

33 § 1 i 4 k.p.c.). Orzeczenie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie o zasiedzenie jest orzeczeniem co do istoty w sprawie z zakresu prawa rzeczowego, od którego skarga kasacyjna przysługuje na zasadzie ogólnej wyrażonej w art. 5191

34 § 1 k.p.c., niezależnie od wartości

35 przedmiotu zaskarżenia.

36 Okoliczność, że od postanowienia sądu drugiej instancji - Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 23 czerwca 2005 r. - przysługiwał środek prawny w postaci skargi kasacyjnej, oznacza tym samym, że nie przysługuje stronie skarga o stwierdzenie niezgodności tego orzeczenia z prawem, ze względu na wyłączenie przewidziane w art. 4241 § 1

37 k.p.c., wynikające zresztą z istoty tego szczególnego środka.

38 W tym stanie rzeczy skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu przez Sąd Najwyższy, na podstawie art. 4248

39 § 2 k.p.c.

40 db