Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2015 r., IV CNP 52/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2015 r., IV CNP 52/14

Tekst

1 Sygn. akt IV CNP 52/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 11 marca 2015 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Irena Gromska-Szuster

5 w sprawie ze skargi wnioskodawcy Z. R.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w S.

7 z dnia 4 czerwca 2013 r.

8 w sprawie z wniosku Z. R. i L. R.

9 przy uczestnictwie S. P. i K. O.

10 o zniesienie współwłasności,

11 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

12 w dniu 11 marca 2015 r.,

13 1) odrzuca skargę;

14 2) zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki K. O.

15 kwotę 1 800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania;

16 3) przyznaje adw. E. R. od Skarbu Państwa - Sądu

17 Okręgowego w S. kwotę 1 800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych), powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawcy w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

18 2

19 Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2012 r. Sąd Rejonowy w S. zniósł współwłasność opisanej w sentencji nieruchomości przez ustanowienie odrębnej własności lokali, które przyznał na wyłączną własność wnioskodawcom oraz uczestnikom postępowania, określił części wspólne nieruchomości oraz zasądził dopłaty, w tym dopłatę w kwocie 21 959 zł od uczestniczki K. O. na rzecz wnioskodawców.

20 W wyniku apelacji K. O. Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z dnia 4 czerwca 2013 r. zmienił częściowo zaskarżone postanowienie między innymi w ten sposób, że uchylił orzeczenie o zasądzeniu dopłaty w kwocie 21 959 zł od K. O. na rzecz wnioskodawców.

21 Wnioskodawca wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem tej części orzeczenia Sądu Okręgowego.

22 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

23 Zgodnie z art. 4245

24 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, oprócz innych elementów konstrukcyjnych, powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego dotyczy (pkt 4) oraz wykazanie, że wzruszenie tego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe(pkt 5). Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy przewidziane w art. 4245 § 1 pkt

25 4 k.p.c. wymaganie jest spełnione wtedy, gdy skarżący przedstawi wyodrębniony wywód prawny, w którym wskaże, że szkoda wystąpiła, określi jej rodzaj, postać, wysokość i czas powstania oraz związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia będącego przedmiotem skargi, a także przedstawi dowody lub inne środki uwiarygodniające powstanie szkody (porównaj między innymi postanowienia z dnia 31 stycznia 2006 r. IV CNP 38/05, OSNC 2006/7-8/141 oraz z dnia 22 listopada 2005 r. I CNP 19/05 i z dnia 23 września 2005 r. III CNP 5/05, niepubl.). Rozpoznawana skarga nie spełnia tego wymagania, gdyż nie określono w niej rodzaju, postaci ani czasu powstania szkody, jak również nie wskazano żadnych dowodów ani innych środków stanowiących ich surogaty, uwiarygodniających powstanie szkody i związek przyczynowy między nią a wydaniem zaskarżonego orzeczenia.

26 3

27 Skarga nie spełnia też wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.,

28 bowiem skarżący nie wykazał, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze skargi kasacyjnej nie było i nie jest możliwe. Powołał się bowiem w tym zakresie na niedopuszczalność skargi kasacyjnej wynikającą z art. 3982 § 1 k.p.c., podczas gdy

29 sprawa, w której wydano zaskarżone orzeczenie jest sprawą o zniesienie współwłasności toczącą się w postępowaniu nieprocesowym, w którym o dopuszczalności skargi kasacyjnej między innymi ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia decyduje nie przepis art. 3982 § 1 k.p.c., lecz przepisy art.

30 5191

31 k.p.c., których skarżący nie powołał ani nie przeanalizował na ich tle kwestii dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawie.

32 Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 w zw. z art. 4245

33 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c. odrzucił skargę.

34 O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 520 § 3 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1, art. 39821

35 i art. 42412

36 k.p.c., a o zwrocie kosztów nieopłaconej

37 pomocy prawnej udzielonej wnioskodawcy z urzędu orzeczono na podstawie § 19 i 20 w zw. z § 13 ust. 4 pkt 2 oraz § 2 ust. 3 i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 461).