Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2006 r., IV CNP 52/06

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2006 r., IV CNP 52/06

Tekst

1 Sygn. akt IV CNP 52/06

POSTANOWIENIE

2 Dnia 20 czerwca 2006 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Mirosława Wysocka

5 w sprawie ze skargi pozwanych

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S.

7 z dnia 16 listopada 2005 r., w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej w S. przeciwko W. S. i O. S.

8 o zapłatę,

9 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

10 w dniu 20 czerwca 2006 r.,

11 odrzuca skargę

Uzasadnienie

12 2

13 Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 16 listopada 2005 r. wniósł w imieniu pozwanych W. S. i O. S. „mgr H.T. - doradca prawny", prowadzący Kancelarię Prawną „L". W toku postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Sąd Okręgowy powołano się na pełnomocnictwo procesowe udzielone na podstawie pozostawania strony i pełnomocnika w stałym stosunku zlecenia, w którego zakres wchodzi przedmiot sprawy.

14 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

15 W obowiązującym stanie prawnym pełnomocnikiem strony w postępowaniu cywilnym może być m.in. osoba sprawująca zarząd lub interesami stronami oraz osoba pozostająca ze stroną w stałym stosunku zlecenia, jeżeli przedmiot sprawy wchodzi w zakres tego zlecenia (art. 87 § 1 k.p.c.).

16 Stosownie jednak do art. 871

17 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

18 obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Oznacza to, że inne osoby, w tym także wymienione w art. 87 § 1 k.p.c., które mogą być pełnomocnikami w postępowaniu cywilnym, są wyłączone z udziału w postępowaniu przed Sądem Najwyższym. Przewidziany w art. 871 § 1 k.p.c.

19 przymus reprezentowania strony wyłącznie przez adwokata lub radcę prawnego dotyczy między innymi sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem. Wniesienie skargi przez osobę niemającą zdolności postulacyjnej czyni skargę niedopuszczalną i uzasadnia jej odrzucenia na podstawie art. 4248

20 § 1 k.p.c. Na tej podstawie uległa odrzuceniu skarga wniesiona w imieniu pozwanego przez „doradcę prawnego" niebędącego adwokatem ani radcą prawnym.

21 W tej sytuacji już tylko ubocznie należy wskazać, że niedopuszczalność skargi wynika także z braku istotnych elementów konstrukcyjnych - braku wyodrębnionego przytoczenia podstaw kasacyjnych oraz wskazania przepisu, z którym orzeczenie jest niezgodne (odpowiednio art. 4245

22 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c.), uprawdopodobnienia

23 wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego dotyczy (art. 4245

24 § 1 pkt 4 k.p.c.), wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia 3

25 w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5

26 k.p.c.).

27 db