Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2007 r., IV CNP 40/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2007 r., IV CNP 40/07

Tekst

1 Sygn. akt IV CNP 40/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 9 maja 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Mirosława Wysocka

5 w sprawie ze skargi powódki

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego

7 z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt [...],

8 w sprawie z powództwa E.I.

9 przeciwko E. SA

10 o zapłatę,

11 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

12 w dniu 9 maja 2007 r.,

13 odrzuca skargę.

14 2

Uzasadnienie

15 Prawomocnym wyrokiem z dnia 21 grudnia 2005 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powódki E.I., wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 27 kwietnia 2005 r., którym oddalone zostało jej powództwo przeciwko E. S.A. o zapłatę kwoty 34 832,31 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 14 maja 2003 r. do dnia zapłaty. Od wskazanego wyżej wyroku Sądu odwoławczego powódka wniosła skargę o stwierdzenie jego niezgodności z prawem w części oddalającej apelację powódki co do kwoty 16744 zł.

16 Skargę należało uznać za niedopuszczalna ze względu na występujące w niej istotne, nieusuwalne braki konstrukcyjne.

17 Po pierwsze, skarżąca nie wskazała przepisu, z którym zaskarżone orzeczenie jest, jej zdaniem, niezgodne (art. 4245

18 § 1 pkt 3 k.p.c.). Ograniczenie się

19 przez powódkę do przytoczenie podstaw skargi (art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.) nie jest

20 bowiem równoznaczne ze spełnieniem tego obowiązku i nie może go zastąpić. Każde z tych wymagań powinno być w skardze zrealizowane w sposób samodzielny i niezależny (por. postanowienie SN z dnia 20 lipca 2006 r., IV CNP 1/05, nie publ.).

21 Po drugie, powódka nie uprawdopodobniła, że na skutek wydania zaskarżonego skargą wyroku została jej wyrządzona szkoda (art. 4245 § 1 pkt 4

22 k.p.c.). Spełnienie tego wymagania polega m. in. na złożeniu oświadczenia, że szkoda taka nastąpiła, dokładnym wskazaniu jej rodzaju i rozmiaru, a także na powołaniu bądź przedstawieniu dowodów lub innych środków, które uwiarygodniałyby twierdzenia strony w tym zakresie (por. postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06, Biul. SN 2006. nr 6. poz. 8 oraz postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141). Skarga powódki tak określonego wymagania nie spełnia. Skarżąca nie wskazała bowiem ściśle i wprost wysokości szkody, która - według niej - została wyrządzona przez wydanie wyroku z dnia 21 grudnia 2005 r., ograniczając się w tym względzie do ogólnego stwierdzenia, że szkoda ta w sprawie niniejszej polega na stracie finansowej w postaci zasądzonych na rzecz pozwanego kosztów sądowych oraz 3

23 zastępstwa procesowego, a także braku uzyskania przez powódkę należnego jej odszkodowania. Ponadto skarżąca w zakresie tak wymienionych postaci szkody zaniechała określenia jej wysokości również w odniesieniu do każdej z tych postaci z osobna i nie podejmując próby wykazania, że szkody tej rzeczywiście doznała, nie przedstawiła dowodów bądź innych środków, które mogłyby przekonać o tym, że okoliczność ta istotnie wystąpiła.

24 Po trzecie wreszcie, powódka w skardze nie wykazała, że zmiana bądź uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 grudnia 2005 r. w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). W celu

25 zadośćuczynienia temu wymaganiu strona skarżąca powinna dokładnie i w sposób szczegółowy wyjaśnić dlaczego wzruszenie zaskarżonego przez nią wyroku nie jest i nie było możliwe, odnosząc się w tym względzie do poszczególnych środków prawnych, które według kodeksu postępowania cywilnego mogą służyć stronie w tym celu (por. postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140 oraz postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., l CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17). W sprawie niniejszej skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wymaganie to, w tak przedstawiony sposób spełnia jedynie w zakresie środka, jakim jest skarga kasacyjna.

26 Mając na względzie, że skarga powódki dotknięta jest powyższymi nieusuwalnymi brakami, z których każdy czyni ją niedopuszczalną, należało orzec, jak w sentencji, na podstawie art. 4248

27 § 1 k.p.c.