Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2007 r., IV CNP 20/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2007 r., IV CNP 20/07

Tekst

1 Sygn. akt IV CNP 20/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 20 lutego 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Mirosława Wysocka

5 w sprawie ze skargi uczestnika postępowania

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w E.

7 z dnia 30 czerwca 2004 r., sygn. akt [...],

8 w sprawie z wniosku E.P.

9 przy uczestnictwie W.P.

10 o podział majątku wspólnego,

11 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

12 w dniu 20 lutego 2007 r.,

13 odrzuca skargę.

14 2

Uzasadnienie

15 Uczestnik postępowania W.P. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w E. z dnia 30 czerwca 2004 r., którym dokonany został podział majątku wspólnego uczestnika oraz pozostającej z nim w separacji jego żony, wnioskodawczyni E.P. Orzeczenie to stało się prawomocne się z dniem 22 lipca 2004 r. Skarżący domagał się, niezależnie od stwierdzenia tej niezgodności, także uchylenia zaskarżonego postanowienia i jego stosownej zmiany bądź jego uchylenia i przekazania sprawy wymienionemu wyżej Sądowi do ponownego rozpoznania.

16 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

17 Skarga uczestnika jest niedopuszczalna, ponieważ została wniesiona od postanowienia, które uprawomocniło się przed dniem 1 września 2004 r. Zgodnie zaś z uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2005 r., III BZP 1/05, (OSNC 2006, nr 5, poz. 78), której nadano moc zasady prawnej, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje jedynie od tych orzeczeń, które przymiot prawomocności uzyskały nie wcześniej niż w tej dacie.

18 Mając powyższe na względzie, dalsze badanie skargi pod kątem jej dopuszczalności należało uznać za bezprzedmiotowe, gdyż ze względu na datę uprawomocnienia się zaskarżonego postanowienia Sądu Rejonowego w E. możliwość skutecznego wniesienia tej skargi była w sprawie niniejszej wykluczona. Na marginesie jedynie należy dodać, że błędnie skarżący upatrywał we wniesionej przez siebie skardze środka, który miał posłużyć do wzruszenia prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w E. z dnia 30 czerwca 2004 r. Skarga ta pełni bowiem zupełnie inną funkcję. Jej celem jest umożliwienie stronie poszkodowanej na skutek wydania prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem uzyskania we właściwym postępowaniu stwierdzenia tej niezgodności, które otwiera drogę do dochodzenia od Skarbu 3

19 Państwa naprawienia poniesionej w ten sposób szkody (art. 4171 § 2 k.c.).

20 W konsekwencji nawet w przypadku uwzględnienia skargi uczestnika Sąd Najwyższy nie byłby władny zmienić bądź uchylić zaskarżonego postanowienia, tak jak tego skarżący oczekiwał (art. 42411

21 § 2 k.p.c.).

22 Z tych przyczyn należało orzec, jak w sentencji, na podstawie art. 4248

23 § 1 k.p.c.