Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2012 r., IV CNP 113/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2012 r., IV CNP 113/11

Tekst

1 Sygn. akt IV CNP 113/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 28 lutego 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Krzysztof Pietrzykowski

5 w sprawie ze skargi strony powodowej

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego Sądu Gospodarczego w B.

7 z dnia 15 kwietnia 2011 r., w sprawie z powództwa Komunalnego Zakładu Komunikacyjnego Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B.

8 przeciwko P. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w N.

9 o zapłatę kwot: 15.854,22 zł; 26.236,51 zł; 15.437,98 zł; 16.792,23 zł; 27.426,04 zł; 25.603,47 zł; 27.947,02 zł oraz 26.723,92 zł, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

10 w dniu 28 lutego 2012 r.,

11 1. odrzuca skargę;

12 2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym związanego z wniesieniem skargi

13 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

14 orzeczenia.

Uzasadnienie

15 2

16 Zgodnie z art. 4241

17 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

18 prawomocnego orzeczenia przysługuje wyłącznie wtedy, gdy przez wydanie kwestionowanego orzeczenia wyrządzono szkodę. Tymczasem, co trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę, w treści skargi wskazano jedynie hipotetycznie, że takie orzeczenie może spowodować, iż pozwany i inni kontrahenci powoda wystąpią przeciwko niemu z roszczeniami o zapłatę. Oznacza to, że w chwili wniesienia skargi szkoda w ogóle jeszcze nie wystąpiła. Skarga jest zatem niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Ponadto należy jeszcze zwrócić uwagę, że wbrew twierdzeniom skarżącego w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania. Po pierwsze, nie pozbawiono skarżącego możliwości obrony swych praw – przy przyjęciu, że wniesione przez niego sprawy połączono do wspólnego rozstrzygnięcia, choć nie zgadza się on z rozstrzygnięciem jedynie niektórych spraw, to wciąż może skarżyć łączny wyrok, tyle że np. w części. Po drugie, postępowanie nie jest nieważne ze względu na orzekanie w I i II instancji przez tego samego sędziego. Analiza akt sprawy dowodzi, że orzekali różni sędziowie, a jedynie sędzia II instancji w toku rozpatrywania sprawy w I instancji wydał postanowienie o uznaniu sądu II instancji za niewłaściwy.

19 Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1

20 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.

21 md