Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2007 r., IV CNP 109/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2007 r., IV CNP 109/07

Tekst

1 Sygn. akt IV CNP 109/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 23 sierpnia 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Jan Górowski

5 w sprawie ze skargi wierzyciela Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w R.

6 z dnia 1 grudnia 2006 r., sygn. akt [...],

7 w sprawie z wniosku wierzycieli

8 przy uczestnictwie G. Spółki z o.o.

9 z udziałem nabywcy B.P.

10 o egzekucję z nieruchomości,

11 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

12 w dniu 23 sierpnia 2007 r.,

13 odrzuca skargę.

Uzasadnienie

14 Postanowieniem z dnia 9 marca 2006 r. Sąd Rejonowy w K. przysądził własność objętej egzekucją nieruchomości na rzecz B.P. Postanowieniem z dnia 2 czerwca Sąd ten sporządził plan podziału sumy uzyskanej z tej egzekucji w kwocie 843 012 zł. Zarzuty co do tego planu Sąd Rejonowy w K. częściowo uwzględnił postanowieniem z dnia 22 września 2006 r.

15 Zażalenie Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych od tego ostatniego orzeczenia Sąd Okręgowy w R. oddalił postanowieniem z dnia 1 grudnia 2006 r.

16 2

17 Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w skardze z dnia 8 stycznia 2007 r. wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w R. z dnia 1 grudnia 2006 r.

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

19 Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.). Jest więc co do

20 zasady niedopuszczalna, jeżeli w sprawie strona miała możliwość zaskarżyć orzeczenie apelacją, skargą kasacyjną, skargą o wznowienie postępowania lub mogła skorzystać z innego środka np. o uchylenie lub zmianę stwierdzenia nabycia spadku, czy z wniosku o przywrócenie terminu.

21 Od tego unormowania ustawodawca wprowadził wyjątek przewidziany w art. 4241

22 § 2 k.p.c. Na podstawie tej regulacji, skarga przysługuje także od orzeczenia sądu pierwszej instancji kończącego postępowanie w sprawie, naruszającego podstawowe zasady porządku prawnego, konstytucyjne wolności lub prawa człowieka, chociaż strony nie skorzystały z przysługujących im środków, pod warunkiem, że jego uchylenie lub zmiana w innym postępowaniu nie jest już dopuszczalna.

23 Ustawodawca wśród wymagań konstrukcyjnych tego nadzwyczajnego i wysoce sformalizowanego środka zawartych w art. 4245 § 1 k.p.c., nałożył na

24 skarżącego obowiązek wskazania czy zaskarża orzeczenie w całości, czy też w części. Wniesiona skarga nie zawiera tego elementu, co już może stanowić podstawę do jej odrzucenia (por. odpowiednio postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2006 r., II PZ 17/06, OSNP 2007, nr 9-10, poz. 136). Wymaganie wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie jest spełnione jeżeli skarżący bez przeprowadzenia analizy prawnej ogranicza tę część skargi do powtórzenia treści przepisu art. 4245 §

25 1 pkt 5 k.p.c. (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r., l CNP 5/05, OSNC 2006, Nr 1, poz. 17 i z dnia 28 października 2005 r., V CNP 13/05, LEX 186765). Nawet niedopuszczalność środków prawnych nie zwalnia 3

26 skarżącego od przedstawienia w tej materii jurydycznego wywodu. Wniesiona skarga nie spełnia więc także i tego wymagania.

27 Poza tym skarga od której - jak w omawianym wypadku - nie została uiszczona opłata stała w prawidłowej wysokości podlegała odrzuceniu a limine na podstawie art. 1302

28 § 3 k.p.c.

29 Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 4248 § 1 i 2

30 k.p.c.).