Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2013 r., II KZ 13/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2013 r., II KZ 13/13

Tekst

1 Sygn. akt II KZ 13/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 18 kwietnia 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Małgorzata Gierszon

5 w sprawie z wniosku R. S. o wznowienie postępowania Sądu Rejonowego w O., sygn. akt II […], zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w W.

6 z dnia 19 stycznia 2007r. sygn. akt […]

7 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

8 w dniu 18 kwietnia 2013 r.,

9 zażalenia R. S. na zarządzenie Kierownika sekcji zażaleniowo - wnioskowej II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego

10 z dnia 12 marca 2013r.,

11 p o s t a n o w i ł

12 utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Uzasadnienie

13 Zaskarżonym zarządzeniem wydanym na podstawie art. 120 § 1 k.p.k. i art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. Kierownik (wskazanej powyżej) sekcji „odmówił przyjęcia wniosku R. S. o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Rejonowego w O., sygn. II K […]”.

14 Zażalenie na to zarządzenie wniósł R. S.

15 Podniósł w nim, że „obrońca w prawie karnym winien być obrońcą, nie zaś opiniodawcą, dyskredytując rolę obrony”.

16 Nadto omówił dokumentację lekarską z którą obrońca z urzędu „nie miała czasu się zapoznać”.

17 Wniósł o: „uchylenie zaskarżonego zarządzenia, uznanie zasadności wniosku o przydzielenie obrońcy z urzędu i przyjęcie wniosku o wznowienie”. 2

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

19 Zażalenie jest w sposób oczywisty bezzasadne.

20 Zaskarżone nim zarządzenie wydano w oparciu o obowiązujące (wskazane w jego podstawie prawnej) przepisy ustawy karnej procesowej, które organ procesowy, który je wydał, miał obowiązek stosować.

21 Nie ulega wszak wątpliwości, że, wolą ustawodawcy, w przepisie art. 545 § 2 k.p.k. został wprowadzony tzw. przymus adwokacko – radcowski dla czynności procesowej – sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie.

22 Oznacza to, że tylko wniosek tenże wymóg respektujący może być przyjęty do merytorycznego rozpoznania. Wniosek sporządzony osobiście przez samą stronę, nie może być zatem przyjęty i – w konsekwencji – nie podlega rozpatrzeniu. R. S. jest świadomy tych ustawowych regulacji. Był bowiem – właśnie z ich powodu – wzywany do usunięcia tegoż braku formalnego sporządzonego przez siebie wniosku o wznowienie (k. 87, 99, 263, 264, 271, 331, 333). Nie uczynił tego jednak, a tylko ponowił wnioski o wyznaczenie kolejnego obrońcę z urzędu (k. 273), zarzucając przy tym (tak jak i w rozpatrywanym zażaleniu) nietrafność opinii sporządzonej przez wyznaczonego mu obrońcę z urzędu.

23 Tymczasem analizując treść tej opinii obrońcy (k. 259 – 261), także w aspekcie uwarunkowań związanych z treścią art. 540 k.p.k., nie można uznać by ten obrońca z urzędu wykonywał swoje obowiązki w sposób niewłaściwy i nierzetelny.

24 Przeciwnie, opinia ta dowodzi staranności i wnikliwości działań które ów obrońca z urzędu podjął na rzecz R. S.

25 W tym stanie sprawy, brak jest jakichkolwiek powodów do uznania bezzasadności zaskarżonego zarządzenia.

26 Tym bardziej w sytuacji w której podniesione przez skarżącego w zażaleniu okoliczności, nawet nie próbują podważyć samej jego zasadności z punktu widzenia obowiązującego stanu prawnego.

27 Z tych też względów, należało postanowić jak wyżej.