Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 2013 r., II KK 46/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 2013 r., II KK 46/13

Tekst

1 Sygn. akt II KK 46/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 5 marca 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Piotr Hofmański

5 na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

6 po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 marca 2013 r.,

7 sprawy K. O.

8 skazany z art. 177 § 1 i in. k.k.

9 z powodu kasacji obrońcy skazanego

10 od wyroku Sądu Okręgowego w .z dnia 24 lipca 2012 roku, zmieniającego częściowo wyrok Sądu Rejonowego w Z.

11 z dnia 15 lutego 2012 r.,

12 p o s t a n o w i ł

13 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,

14 2. kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego K. O.

Uzasadnienie

15 Kasację obrońcy skazanego należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym. W kasacji podniesiono dwa zarzuty. Pierwszy dotyczy naruszenia art. 178 § 1 k.k., poprzez przypisanie skazanemu ucieczki z miejsca zdarzenia, choć przypisany czyn nie zawiera znamion tego przestępstwa. Drugi zarzut dotyczył naruszenia art. 54 § 1 k.k. i art. 3 k.k., poprzez zlekceważenie zasady prymatu prewencji indywidualnej przy wymierzaniu kary młodocianemu.

16 Sąd Najwyższy zważył co następuje.

17 Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.

18 Zacząć trzeba od spostrzeżenia, że obydwa zarzuty były przedmiotem apelacji i zostały przez sąd odwoławczy wyczerpująco i przekonująco rozpoznane 2

19 (zob. s. 5-9 i 11 uzasadnienia wyroku II instancji). Kasacja zmierza więc jedynie do powtórzenia kontroli instancyjnej.

20 Co do zarzutu naruszenia art. 178 § 1 k.k., w ocenie Sądu Najwyższego zarzut ten z pozoru tylko na cechy error iuris, gdyż zmierza do podważenia ustaleń faktycznych (w apelacji zarzut tej samej treści skarżący opisał jako błąd w ustaleniach faktycznych). Nie ma jednak wątpliwości, że rozważania sądu apelacyjnego co do trafności przypisania skazanemu ucieczki z miejsca wypadku są poprawne. O zamiarze uniknięcia odpowiedzialności karnej świadczy nie tylko sam fakt porzucenia pojazdu i dotarcia przez las do miejsca spotkania z powiadomionymi telefonicznie znajomymi, ale i nakłonienie M. G. do fałszywego zawiadomienia o kradzieży rozbitego pojazdu. Niezależnie od tego, czy obiektywnie rzecz oceniając, takie zabiegi miały szansę powodzenia, zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego jednoznacznie świadczą one o zamiarze uniknięcia odpowiedzialności karnej.

21 Co do zarzutu naruszenia art. 54 § 1 k.k., Sąd Najwyższy w pełni podziela stanowisko sądu odwoławczego wyrażone na s. 11-12 uzasadnienia. Wspomniany przepis jest jedynie uwypukleniem zasady indywidualno-prewencyjnej i w żadnym razie nie eliminuje zastosowania innych dyrektyw wymiaru kary z art. 53 kk. Nie można więc mówić w niniejszej sprawie i naruszeniu art. 54 k.k.

22 Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.