Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 października 2014 r., II KK 38/14

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 października 2014 r., II KK 38/14

Tekst

1 Sygn. akt II KK 38/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 1 października 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący, sprawozdawca)

5 SSN Jarosław Matras

6 SSA del. do SN Dariusz Czajkowski

7 Protokolant Marta Brylińska

8 przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Lucjana Nowakowskiego w sprawie M. G.

9 skazanego z art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 9 § 2 k.w. i in.

10 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

11 w dniu 1 października 2014 r.,

12 kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W.

13 z dnia 9 października 2013 r.

14 uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i przekazuje sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w

15 W.

16 2

Uzasadnienie

17 Sąd Rejonowy w W. wyrokiem nakazowym z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt … 3520/13, uznał M. G. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego wykroczenie z art. 193 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. - o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, art. 98 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 października 1998 roku - o systemie ubezpieczeń społecznych i art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. - o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.), i za to na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. - o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 złotych.

18 Wyrok ten nie został zaskarżony przez uprawnionych i uprawomocnił się w dniu 14 grudnia 2013 r.

19 We wniesionej na niekorzyść skazanego kasacji Prokurator Generalny zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i na podstawie art. 111 k.p.w., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, polegające na wymierzeniu skazanemu M. G. na podstawie tego przepisu kary grzywny w wysokości 100 zł, w sytuacji gdy określona tym przepisem grzywna może być orzeczona w wymiarze nie niższym niż 3.000 złotych.

20 W konkluzji Prokurator wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.

21 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

22 Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna, ponieważ wyrok nakazowy Sądu Rejonowego zapadł z rażącym naruszeniem prawa materialnego.

23 M. G. przypisano popełnienie wykroczenia z art. 193 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. - o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, art. 98 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 października 1998 r. - o systemie ubezpieczeń społecznych i art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 3

24 2004 r. - o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, za które to wykroczenie Sąd, na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 zł, w sytuacji, gdy wymieniony przepis przewiduje karę surowszą. Wykroczenie z art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. - o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, które stanowiło podstawę skazania obwinionego, zagrożone jest bowiem karą grzywny nie niższą niż 3.000 złotych.

25 Sąd Rejonowy w W. wymierzając M. G., na podstawie wskazanego powyżej przepisu, karę grzywny w wysokości 100 zł dopuścił się rażącej i mającej istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie wyroku obrazy art. 122 ust. 1 pkt 1 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, albowiem wymierzył karę poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Konsekwencją powyższego stanu rzeczy stała się konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o karze i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd będzie zobowiązany do respektowania przepisów prawa materialnego.

26 Mając powyższe na uwadze rozstrzygnięto, jak w dyspozytywnej części orzeczenia.