Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2014 r., II CZ 91/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2014 r., II CZ 91/13

Tekst

1 Sygn. akt II CZ 91/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 31 stycznia 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Anna Kozłowska (przewodniczący)

5 SSN Józef Frąckowiak

6 SSN Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca)

7 w sprawie ze skargi J. B.

8 o wznowienie postępowania

9 w sprawie z wniosku P. S. i A. S.

10 przy uczestnictwie J. B., W. L.,

11 F. L. i H. L.

12 o uwłaszczenie, która toczyła się przed Sądem Rejonowym w P. (sygn. akt. … 3/93/10), zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w P. z dnia 19 maja 1995r. (sygn. akt … 359/95),

13 przy udziale H. L. oraz następców prawnych zmarłych wnioskodawców P. S. i A. S. – P. S., T.S., J. K., K. M., a także przy udziale następców zmarłych uczestników postępowania W. L. i innych,

14 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 stycznia 2014 r.,

15 zażalenia uczestniczki postępowania J. B.

16 na postanowienie Sądu Okręgowego w P.

17 z dnia 16 listopada 2012 r.,

18 oddala zażalenie.

Uzasadnienie

19 2

20 Postanowieniem z dnia 27 grudnia 1994 r. w sprawie … 3/93/10 Sąd Rejonowy w P. stwierdził, że małżonkowie P. i A. S. nabyli z dniem 4 listopada 1971 r. przez uwłaszczenie do wspólności ustawowej małżeńskiej własność bliżej opisanej nieruchomości położonej w L. Apelacja uczestniczki J. B. od tego orzeczenia została oddalona postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w P. z dnia 19 maja 1995 roku w sprawie … 359/95.

21 W skardze o wznowienie tego postępowania uczestniczka J. B. powołała się na podstawę wznowienia przewidzianą w art. 401 pkt 2 w związku z art.13 § 2 k.p.c. polegającą na pozbawieniu jej możliwości działania w opisanym wyżej postępowaniu z przyczyn faktycznych oraz na podstawę wznowienia z art. 403 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. w postaci nowego dowodu - decyzji z dnia 23 stycznia 2012 roku o wymiarze podatku rolnego za 2012 rok.

22 Postanowieniem z dnia 16 listopada 2012 r. Sąd Okręgowy w P. odrzucił skargę wskazując, że została ona wniesiona po upływie przewidzianych w art. 408 i 407 § 1 k.p.c. terminów, a nadto nie została oparta na ustawowych podstawach wznowienia postępowania.

23 W zażaleniu na to orzeczenie J. B., zarzucając naruszenie art. 410 § 1, art. 408, 407 § 1, art. 403 § 2 oraz art. 410 § 2 k.p.c. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyjęcie skargi o wznowienie postępowania do rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

24 Nie są trafne zarzuty skarżącej, że Sąd Okręgowy naruszył art. 410 § 1 k.p.c. przez przekroczenie dopuszczalnych granic oceny istnienia ustawowych podstaw wznowienia postępowania. W judykaturze utrwalone jest bowiem stanowisko, że sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401 - 403 k.p.c. nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli z jej uzasadnienia - tak jak w niniejszej sprawie - wynika, że podniesiona podstawa w istocie nie występuje (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1999 r., II UKN 174/99, OSNP 2001, nr 4, poz. 133, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2005 r., IV CZ 50/05, niepubl.).

25 Prawidłowo także przyjął Sąd Okręgowy, że nie zachodzi wskazana przez skarżącą podstawa wznowienia z art. 401 punkt 2 k.p.c., skoro polega ona, 3

26 zgodnie z brzmieniem tego przepisu, na pozbawieniu strony, wskutek naruszenia przepisów, możności działania w poprzednim postępowaniu. Tymczasem sama skarżąca twierdziła, że została pozbawiona możności działania w poprzednim postępowaniu z przyczyn faktycznych, rozumianych przez nią w ten sposób, że nie posiadała dostatecznego rozeznania w przedmiocie doniosłości prowadzonego postępowania w przedmiocie uwłaszczenia oraz ewentualnych jego skutków prawnych. To twierdzenie skarżącej wskazuje już per se na nie istnienie przytoczonej podstawy wznowienia z art. 401 punkt 2 k.p.c., pomijając już fakt, że w postępowaniu, którego dotyczy skarga o wznowienie, J. B. brała aktywnie udział, składała środki odwoławcze, a nadto była reprezentowana przez fachowego pełnomocnika procesowego. Ponadto powołując się na przesłankę nieważności postępowania z przyczyny wskazanej w art. 401 punkt 2 skarżąca nie wykazała, że zachowała termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 407 § 1 k.p.c. Termin ten wynosi trzy miesiące od dnia, w którym strona dowiedziała się o orzeczeniu wydanym w postępowaniu, w którym według jej twierdzeń została pozbawiona możności działania Termin ten upłynął w 1995 roku, skoro J. B. złożyła apelację od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 27 grudnia 1994 r., rozstrzygniętą postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w P. z dnia 19 maja 1995 roku w sprawie … 359/95. Zasadnie ponadto przyjął Sąd Okręgowy, że decyzja o wymiarze podatku rolnego za rok 2012 nie stanowi dowodu, o którym mowa w art. 403 § 2 k.p.c., skoro środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się orzeczenia, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNC 1969, nr 12, poz. 208).

27 W tym stanie rzeczy zażalenie podlegało oddaleniu jako bezzasadne na podstawie art. 39814

28 w związku z art. 3941

29 § 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c.