Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2008 r., II CZ 77/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2008 r., II CZ 77/08

Tekst

1 Sygn. akt II CZ 77/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 7 listopada 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Gerard Bieniek (przewodniczący)

5 SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

6 SSN Marian Kocon

7 w sprawie ze skargi J. M.

8 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w S. z dnia 29 marca 2007 r., sygn. akt II NC (…) wydanego w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej N.(…) położonej w S. przy ulicy L.

9 przeciwko J. M.

10 o zapłatę,

11 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 listopada 2008 r., zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia 11 stycznia 2008 r., sygn. akt II Nc (…) [II Co (…)],

12 odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

13 Pozwany J. M. złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty z dnia 29 marca 2007 r., wydanego w sprawie II Nc (…) [k. (…) tych akt]. W nakazie tym zobowiązano pozwanego do zapłaty wyszczególnionych w nim kwot wraz z odsetkami na rzecz powodowej Wspólnoty Mieszkaniowej.

14 Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 11 stycznia 2008 r. odrzucił skargę pozwanego z tej racji, że skarga nie została podpisana przez profesjonalnego 2

15 pełnomocnika zgodnie z regułą wyrażoną w art. 871

16 § 1 k.p.c. przyjmującą tzw. przymus

17 adwokacko-radcowski (art. 4246

18 § 3 k.p.c.).

19 Na postanowienie Sądu Rejonowego odrzucające skargę zażalenie wniósł pozwany i wnosił o jego uchylenie [k. (…) akt sprawy].

20 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

21 W orzecznictwie Sądu Najwyższego zarysowały się rozbieżności co do tego, czy odrzucenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia z tej przyczyny, że została ona sporządzona z naruszeniem przymusu adwokacko – radcowskiego (art. 871

22 § 1 k.p.c.), należy do kompetencji Sądu Najwyższego, czy też rozstrzygnięcie takie może być wydane także przez sąd pierwszej instancji lub drugiej instancji. Należy podzielić stanowisko, zgodnie z którym sąd odwoławczy jest uprawniony do odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, gdy została ona sporządzona, z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c., przy czym

23 podobna kompetencja przysługuje także sądowi pierwszej instancji, gdy skarga dotyczy jego orzeczenia (art. 4241

24 § 2 k.p.c.). Stanowisko takie zajął np. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 6 kwietnia 2006 r., IV CZ 30/06 (nieopubl.) i w postanowieniu z dnia 8 grudnia 2005 r., III CZ 99/05 (nieopubl.). Niezależnie od tego na postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego (postanowienie z dnia 27 czerwca 2005 r., III CZ 49/05, OSNC 2005, z. 10, poz. 180).

25 Skarżący złożył wprawdzie takie zażalenie, ale nie zostało ono podpisane przez adwokata lub radcę prawnego. Sformułowany w art. 871

26 § 1 k.p.c. przymus adwokacko-

27 radcowski odnosi się także do wnoszenia środków odwoławczych (zażalenie) do Sądu Najwyższego od rozstrzygnięć (postanowień) wydanych przez sąd pierwszej lub drugiej instancji w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W tej sytuacji na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w

28 zw. z art. 39821

29 k.p.c. i w zw. z art. 370 k.p.c. należało odrzucić zażalenie pozwanego.