Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2014 r., II CZ 53/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2014 r., II CZ 53/14

Tekst

1 Sygn. akt II CZ 53/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 8 października 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Agnieszka Piotrowska

5 SSA Barbara Trębska

6 w sprawie ze skargi D. B. i J. B.

7 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego w K.

8 z dnia 26 października 2004r., sygn. akt … 530/04, wydanego w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej "N." w G.

9 przeciwko D. B. i J. B.

10 o zapłatę,

11 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 października 2014 r.,

12 zażalenia pozwanych

13 na postanowienie Sądu Rejonowego w Ś.

14 z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt … 530/04, odrzuca zażalenie.

15 2

Uzasadnienie

16 Postanowieniem z dnia 17 października 2013 r. Sąd Rejonowy w Ś. odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia złożoną osobiście przez pozwanych D. B. i J. B., wskazując że skarga została wniesiona z naruszeniem art. 871

17 § 1 k.p.c.

18 Postanowienie Sądu Rejonowego zostało zaskarżone przez pozwanych zażaleniem, które sporządzili osobiście.

19 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

20 Zgodnie z art. 871

21 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, i dotyczy ono także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Ustanowiony w tym przepisie przymus adwokacko-radcowski dotyczy każdego postępowania przed Sądem Najwyższym, a więc także zainicjowanego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądowego oraz toczącego się w jego ramach postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2013 r., I CZ 19/13, nie publ. i z dnia 25 lipca 2013 r., II CZ 46/13, nie publ.). Zażalenie złożone z naruszeniem art. 871

22 § 1 k.p.c. należy kwalifikować jako niedopuszczalne, a istniejące w tym zakresie uchybienie ma charakter nieusuwalny, w związku z czym zażalenie dotknięte takim brakiem podlega odrzuceniu bez wzywania skarżącego do jego uzupełnienia (por. art. 130 § 5 k.p.c., art. 3986 § 2 i 3 k.p.c., art. 39821

23 k.p.c., art.

24 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941

25 § 3 k.p.c.).

26 Z tych względów na podstawie art. 3986

27 § 2 k.p.c. w zw. z art. 3941

28 § 3 k.p.c.

29 zażalenie należało odrzucić.