Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2014 r., II CZ 52/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2014 r., II CZ 52/14

Tekst

1 Sygn. akt II CZ 52/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 25 września 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Marian Kocon (przewodniczący)

5 SSN Zbigniew Kwaśniewski

6 SSA Barbara Trębska (sprawozdawca)

7 w sprawie ze skargi S. S.

8 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 10 stycznia 2012 r.,

9 wydanego w sprawie z wniosku Gminy Ł.

10 przy uczestnictwie […]

11 o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

12 w Izbie Cywilnej w dniu 25 września 2014 r.,

13 zażalenia skarżącego - uczestnika postępowania S. S.

14 na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł.

15 z dnia 20 stycznia 2014 r.,

16 uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

17 2

18 Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odrzucił skargę uczestnika postępowania S. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 10 stycznia 2012 r., oddalającego apelacją, w sprawie z wniosku Gminy Ł. o zasiedzenie. Sąd Okręgowy stwierdził, że w sprawie tej przysługiwała skarga kasacyjna, którą uczestnik S. S. złożył, jednak wskutek nieuzupełnienia jej braków fiskalnych w terminie została ona prawomocnie odrzucona. W ocenie Sądu Okręgowego wniesiona skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest w świetle art. 4241 § 1 k.p.c.

19 niedopuszczalna, gdyż nieskorzystanie przez uczestnika z nadzwyczajnego środka zaskarżenia wynikało z naruszenia przez niego zasad wnoszenia skargi kasacyjnej. Nadto Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, aby niezgodność z prawem zaskarżonego orzeczenia wynikała z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela w rozumieniu art. 4241

20 § 2 k.p.c.

21 W zażaleniu na to postanowienie zarzucając obrazę art. 4246 § 3 k.p.c.

22 skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podniósł, że Sąd Okręgowy badając wymagania konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia dokonał tzw. przedsądu i wszedł w kompetencje Sądu Najwyższego.

23 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

24 Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od orzeczeń i na podstawach wskazanych w art. 4241 § 1 k.p.c.

25 Powinna być ona sporządzona zgodnie z wymaganiem przymusu adwokackoradcowskiego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym (art. 871 § 1 k.p.c.),

26 opłacona zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398), wniesiona w terminie z art. 4246 § 1 k.p.c. oraz zawierać konstrukcyjne elementów wymienione w art. 4245 § 1 k.p.c.,

27 których pominięcie jest brakiem nienaprawialnym, skutkującym odrzucenie skargi 3

28 a limine. Nadto skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego i zawierać odpowiednią liczbę odpisów (art. 4245 § 2 k.p.c.).

29 Skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 871 § 1 oraz

30 skargę, której braków strona nie usunęła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym (art. 4246

31 § 3 k.p.c.).

32 Tak ukształtowany katalog przesłanek odrzucenia skargi przez sąd drugiej instancji jest wyczerpujący. Oznacza to, że Sąd, do którego skarga została wniesiona nie bada innych okoliczności warunkujących dopuszczalność skargi. Odrzucenie skargi z innych przyczyn zastrzeżone jest do wyłącznej kompetencji Sądu Najwyższego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 17 czerwca 2005 r., III CZ 49/05, OSNC 2005, Nr 10, poz. 180; z 20 czerwca 2006 r., II BZP 1/06, OSNP 2007, nr 11-12, poz. 161, z dnia 19 grudnia 2007 r., V CZ 118/07, niepubl., z dnia 29 listopada 2013 r., I CZ 80/13 ,niepubl.).

33 W rozpoznawanej natomiast sprawie Sąd Okręgowy odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia z uwagi na brak przesłanek określonych w art. 4241

34 § 1 i 2 k.p.c. warunkujących jej dopuszczalność,

35 a zatem na podstawie oceny skargi w zakresie, w jakim kompetencję posiada tylko Sąd Najwyższy.

36 Z tych też względów, uznając zażalenie za zasadne, na podstawie art. 39815 § 1 w zw. z art. 3941

37 § 3 k.p.c. należało orzec o uchyleniu zaskarżonego

38 postanowienia.