Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2015 r., II CZ 37/15

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2015 r., II CZ 37/15

Tekst

1 Sygn. akt II CZ 37/15

POSTANOWIENIE

2 Dnia 12 czerwca 2015 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Jan Górowski (przewodniczący)

5 SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca)

6 SSN Grzegorz Misiurek

7 w sprawie ze skargi M. T.

8 o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 10 maja 2012 r.

9 wydanym w sprawie z powództwa Agencji Nieruchomości Rolnych w W.

10 przeciwko M. T.

11 o zapłatę,

12 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

13 w Izbie Cywilnej w dniu 12 czerwca 2015 r.,

14 zażalenia pozwanego M. T.

15 na postanowienie Sądu Apelacyjnego

16 z dnia 30 stycznia 2015 r.,

17 1. oddala zażalenie,

18 2. nie obciąża pozwanego kosztami postępowania

19 zażaleniowego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.

20 2

Uzasadnienie

21 Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2015 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę M. T. o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa Agencji Nieruchomości Rolnych w W. przeciwko skarżącemu o zapłatę, wskazując w uzasadnieniu, że okoliczności mające wypełnić ustawową podstawę wznowienia, mogły być analizowane tylko w ramach podstawy z art. 403 § 2 k.p.c., jednakże podstawy tej nie wyczerpują. Powołane bowiem jako nowy dowód zeznanie świadka – zeznającego w innej sprawie o umowie, której istnieniu skarżący zaprzecza – dotyczą świadka już w procesie, którego dotyczy skarga o wznowienie, przesłuchanego; wyklucza to przyjęcie, że chodzi o dowód, z którego strona nie mogła skorzystać w postępowaniu.

22 W zażaleniu na to postanowienie pozwany domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i „orzeczenia co do meritum”, a także uchylenia zaskarżonego postanowienia i „przekazania do ponownego rozpoznania”, zarzucił, że sąd naruszył art. 403 k.p.c. przez mylne zrozumienie i mylne zastosowanie tego artykułu. Zarzucił, że sąd z urzędu powinien był zażądać od powoda umowy, o której zeznał świadek.

23 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

24 Zażalenie jest nieuzasadnione. Jeżeli skarżący zarzuca, że Sąd mylnie zastosował i zrozumiał art. 403 k.p.c. (skarżący pomija, którą ustawową podstawę wznowienia opisaną w tym artykule ma na uwadze), to powinien był wskazać właściwy przepis, adekwatny do formułowanej przez siebie podstawy wznowienia. Jeżeli skarżący zaprzecza podstawie z art. 403 (Sąd wskazał § 2 tego artykułu), to stwierdzić należy, że okoliczności przez niego wskazywane nie mieszczą się w żadnej innej podstawie formułowanej w przepisach k.p.c. i jest to wystarczająca okoliczność usprawiedliwiająca odrzucenie skargi.

25 Dodać też trzeba, że jeżeli skarżący w zażaleniu twierdzi, że nigdy nie zawierał umowy odsprzedaży stronie powodowej majątku okołodzierżawnego i umowę te nazywa rzekomą, nie sposób zrozumieć jego stanowiska, czyniącego Sądowi zarzut zaniechania zażądania tej umowy od powoda. Nieistniejąca, 3

26 „rzekoma”, umowa nie może też stanowić podstawy wznowienia postępowania. Jeżeli zaś podstawę tę miałoby stanowić zeznanie świadka to podzielić należy stanowisko Sądu, że nie jest to dowód, z którego skarżący nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu.

27 Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941

28 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.

29 O kosztach należnych powodowi orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.