Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 sierpnia 2014 r., II CZ 30/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 sierpnia 2014 r., II CZ 30/14

Tekst

1 Sygn. akt II CZ 30/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 7 sierpnia 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Agnieszka Piotrowska (przewodniczący)

5 SSN Wojciech Katner (sprawozdawca)

6 SSN Anna Owczarek

7 w sprawie z powództwa M. C. i A. C.

8 przeciwko P.A. i M. A.

9 o ustalenie ,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 sierpnia 2014 r.,

11 zażalenia powodów

12 na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

13 z dnia 3 lutego 2014 r.,

14 oddala zażalenie i zasądza od powodów solidarnie kwotę 1 200,- (jeden tysiąc dwieście) złotych na rzecz pozwanych tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

15 2

Uzasadnienie

16 Postanowieniem z dnia 3 lutego 2014 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił skargę kasacyjną powodów M. C. i A. C. od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 11 października 2013 r., którym został zmieniony wyrok Sądu pierwszej instancji i oddalone powództwo w sprawie przeciwko P. A. i M. A. Przyczyną odrzucenia skargi była niższa wartość przedmiotu zaskarżenia niż pięćdziesiąt tysięcy złotych (art. 3982

17 § 1 k.p.c.).

18 W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego powodowie zarzucili naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3986

19 § 2 w związku z art. 19 § 2 k.p.c.

20 przez ich błędne zastosowanie. Wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na zażalenie pozwani wnieśli o oddalenie zażalenia w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

21 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

22 Zażalenie jest niezasadne.

23 Z art. 3982

24 § 1 k.p.c. wynika ograniczenie dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej w sprawach o prawa majątkowe, których wartość jest niższa od 50.000 złotych. Wartość wskazana w pozwie, utrzymywana w toku instancji nie może być podważona na etapie kolejnej instancji, a tym bardziej w skardze kasacyjnej, powodując dopuszczalność skargi. Gdyby przyjąć taką możliwość, np. wskutek zaniżonej wartości przedmiotu sporu przez poprzedników prawnych obecnych powodów, to dla wszystkich przypadków następstwa prawnego w trakcie pomiędzy transakcją a wytoczeniem powództwa, co miało miejsce w niniejszej sprawie, trzeba by uznać barierę kwotową dla skargi kasacyjnej za nieistniejącą, bo bardzo łatwą do podważenia. Poza nielicznymi rodzajami spraw skarżący podnosiłby wartość zaskarżenia z uwagi na subiektywne przesłanki, co nie może być dopuszczalne. Nie zmienia tego zmiana podmiotowa powództwa tuż przed zakończeniem postępowania przed sądem pierwszej instancji, zwłaszcza, że przedmiot sprawy pozostał taki sam.

25 3

26 W przepisach procedury cywilnej jest wyraźnie wskazane, kiedy można weryfikować wartość przedmiotu sporu i na czyj to można uczynić wniosek. Ponadto może to zrobić Sąd z własnej inicjatywy, ale tylko poprzez weryfikację sposobu określenia wartości sporu, bez ponownej oceny tej wartości (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 71/97, niepubl.; z dnia 23 sierpnia 2012 r., II CSK 764/11, Mon. Prawn. 2012, nr 18, s. 953; z dnia 13 kwietnia 2005 r., V CZ 18/05, niepubl.; z dnia 14 lipca 2010 r., III CSK 118/10, niepubl. i z dnia 21 lipca 2011 r., V CZ 55/11, niepubl.). Sąd Najwyższy może przeprowadzić taką weryfikację wtedy, gdy z okoliczności sprawy wynika, że skarżący w celu obejścia przepisów procesowych dokonał zawyżenia wskazanej wartości, instrumentalnie zmierzając do przekroczenia progu wyznaczającego dopuszczalność skargi kasacyjnej (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2014 r., V CSK 275/13, niepubl.). Zgodnie z art. 39821

27 k.p.c. w postępowaniu kasacyjnym ma zastosowanie art. 368 § 2 k.p.c., który w zdaniu trzecim przewiduje, że przepisy art. 19-24 i art. 25 § 1 k.p.c. stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że zarówno sąd drugiej instancji, jak również Sąd Najwyższy w ramach badania warunków formalnych skargi kasacyjnej może sprawdzić wartość zaskarżenia podaną w skardze kasacyjnej, czy jest ona zgodna z zasadami jej ustalenia zawartymi w art. 19-24 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2011 r., II CZ 197/10, niepubl.). Zastosowanie się do wskazówek powołanego postanowienia prowadzi jednak do odmiennych wniosków, niż wynikałoby to z uzasadnienia zażalenia powodów. Zaskarżając orzeczenie skargą kasacyjną, skarżący nie może określić na nowo wartości przedmiotu sporu, także wtedy, gdy jest następcą prawnym osoby wnoszącej pozew.

28 W tym stanie rzeczy na podstawie art. 39814

29 w związku z art. 3941

30 § 3 k.p.c.

31 należało oddalić zażalenie, rozstrzygając o kosztach postępowania na podstawie art. 98 w związku z art. 391 § 1, art. 3941

32 § 3 i art. 39821

33 k.p.c.

34 4