Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2009 r., II CZ 13/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2009 r., II CZ 13/09

Tekst

1 Sygn. akt II CZ 13/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 13 marca 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Helena Ciepła (przewodniczący)

5 SSN Zbigniew Kwaśniewski

6 SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

7 w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta P.

8 przeciwko M.W.

9 o ustalenie,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 marca 2009 r.,

11 zażalenia pozwanego

12 na postanowienie Sądu Apelacyjnego

13 z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt [...],

14 oddala zażalenie i zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.

15 2

Uzasadnienie

16 Postanowieniem z dnia 28 października 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną pozwanego od wyroku tego Sądu z dnia 3 czerwca 2008 r. po stwierdzeniu, że pozwany w wyznaczonym terminie nie opłacił należycie tej skargi. Pozwany uzyskał częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i jego obowiązek fiskalny ograniczał się do uiszczenia części opłaty w kwocie 3.500,00 zł. Jednak na rachunek Sądu Apelacyjnego wpłynęła jedynie kwota 3.470,00 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd II instancji wskazał art. 3986 § 2 k.p.c.

17 Pozwany zażalił się na powyższe postanowienie i wniósł o jego uchylenie w całości. Skarżący wyjaśnił, że w dniu 14 października 2008 r. dokonał w formie przelewu wpłaty na rachunek bankowy Sądu Apelacyjnego kwoty 3.500 zł, co wynika z treści dokumentu bankowego. Może więc jedynie przypuszczać, iż bank dokonujący operacji bezpodstawnie umniejszył kwotę przelewu o 30 zł, za co pozwany nie ponosi jakiejkolwiek winy.

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

19 Zażalenie jest bezzasadne.

20 Pozwany nie kwestionuje faktu, że opłata od skargi kasacyjnej została uiszczona w niewłaściwej, zbyt niskiej kwocie. Powołuje się jedynie na brak swojego zawinienia w powstaniu takiej sytuacji, obarczając odpowiedzialnością bank, któremu powierzył dokonanie przelewu. Jest to jednak okoliczność mająca znaczenie w wypadku, gdyby pozwany wniósł o przywrócenie mu terminu do złożenia prawidłowo opłaconej skargi (art. 168 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391

21 § 1 k.p.c.). Przy dokonywaniu oceny prawidłowości opłacenia pisma decydujące jest natomiast, czy należna opłata wpłynęła w całości na rachunek Sądu (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2003 r., III CZP 28/03, OSNC 2004/5/71 czy postanowienie tego Sądu z dnia 19 czerwca 2008 r., V CSK 40/08, nie publ., dotyczące wprawdzie głownie zagadnienia terminu uiszczenia kosztów sądowych w drodze przelewu bankowego, jednak wskazujące także na konieczność rzeczywistego, skutecznego wniesienia pełnej opłaty). W rozpatrywanej sprawie tak się nie stało, wniesiona została bowiem opłata o 30 zł 3

22 niższa od wymaganej, co wyklucza potraktowanie skargi jako należycie opłaconej. Słusznie zatem Sąd Apelacyjny ją odrzucił, mając na uwadze treść art. 3986 § 2

23 k.p.c.

24 Zażalenie pozwanego podlegało w tej sytuacji oddaleniu na podstawie art. 3941

25 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814

26 k.p.c.

27 Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego uzasadnia art. 3941

28 § 3 w zw. z art. 39821

29 , art. 391 § 1 i art. 98 § 1 i 3 k.p.c.